آفاق نيايش (تفسير دعاى كميل) (فارسى) — الصفحة ٢٨٤

نكات عرفانى

و چه خوش گفته است شاعر : « روح را صحبتِ ناجنس عذابيست اليم » « 1 » نقل شده است كه بزرگمهرِ حكيم را زندانى كردند . پيكى براى او خبر آورد كه هر چه بخواهى به تو داده خواهد شد . حكيم گفت : يك شخصِ عوامى پيش من است لذا بهترين نعمت بر من ، آن است كه از او جدا شوم .

حكايت كرده‌اند « 2 » كه پيرمردى دختر جوانى را به همسرى گرفت و مدام در پى آن بود كه او را عزيز بدارد لذا به او مىگفت :

تا توانم دلت به دست آرم * ور چه طوطى شكربود خورشت

؛ ور بيازارى ام نيازارم * جانِ شيرين فداىِ پرورِشَت

باز در گوش او مىخواند :

جوانان ، خوب روى و ماه رخسار * وفادارى مدار از بلبلان ، چشم

؛ و ليكن در وفا با كس نمانند * كه هر دم بر گلى ديگر سرايند

گفت : چندين بر اين نمط بگفتم كه گمان بردم دلش در قيد من آمد . ناگاه نفسى سرد كشيد و گفت : زن جوان را اگر تيرى به پهلو نشيند به كه پيرى .

زن كز برِ مرد بى رضا برخيزد * بس فتنه و جنگ از آن سرا برخيزد

و بالاخره طلاق گرفت و به جوانِ تندخوى تهى دستى شوهر كرد و مىگفت : الحمدلله از آن عذاب اليم برهيدم و به اين نعمت عظيم برسيدم .

با تو مرا سوختن اندر عذاب * بوىِ پياز از دهنِ خوب روى

؛ به كه شدن با دگرى در بهشت * نغزتر آيد ز گل از دستِ زشت

( 1 ) . حافظ ، ديوان اشعار ، غزليات ، شماره 367 ، « چاك خواهم زدن اين ودلق ريايى چه كنم روح را صحبت ناجنس عزابيست اليم » . ( 2 ) . گلستان ، باب ششم ، « حكايت ( 2 ) » .