آفاق نيايش (تفسير دعاى كميل) (فارسى) — الصفحة ٢٥٧

لطف دعا

بعيد نيست كه منظور خداوند تعالى از اين كه فرموده كسى نمىداند چه چشم روشنى هايى براى آن‌ها ذخيره شده است ، لذت خود را به پاى مولا افكندن باشد ، به واسطه مناجات شبانه و اين كار از مصاديق آن است . لذا معناى كلام حضرت تجربى است و مصداقى است بر اين آيه كه فرموده است : ؛ أَ فَمَنْ كَانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كَانَ فَاسِقاً لَا يَسْتَوُونَ « 1 » بنابراين حضرت تصديق مىكند كه مؤمن و فاسق در بهره بردن از اين نوع لذت يك‌سان نيستند . اين همان لذتى است كه مريم راضى شد به واسطه آن از بهشت و نعمت هاى آن دوباره به اين دنيا بازگردد . اين همان لذتى است كه مرگ و قتل و سوز زخم ها برايش مفهوم نيست چنان كه از امام حسين ( ع ) نقل شده است كه در هنگام قتل مشغول مناجات بود و شادمانى از سر و رويش مىباريد :

به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست * به ارادت « 2 » بخورم زهر كه شاهد ساقىست

؛ عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست * به ارادت بكشم درد كه درمان هم از اوست « 3 »

لذا چنين كسى زنده فناناپذير است :

؛ وَ لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ « 4 »

البته نپنداريد كه شهيدان راه خدا مردند بلكه زنده به حيات ابدى شدند و در نزد خدا متنعم خواهند بود .

( 1 ) . سجده ، آيه 18 . ( 2 ) . اصل نسخه : به حلاوت . ( 3 ) . سعدى ، مواعظ ، غزليات ، شماره 10 . ( 4 ) . آل عمران ، آيه 169 .