آفاق نيايش (تفسير دعاى كميل) (فارسى) — الصفحة ٢٤٩

عدم منافات بخشش با عذاب الهى

حضرت على ( ع ) نيز فرمود :

« الَّلهُمَّ انّى اعُوذُ بِكَ مِنْ نِقاش الْحِسابِ ؛ « 1 »

خدايا ! من از دقت حساب به تو پناه مىبرم . »

از سلمان در دم مرگش نقل شده است كه گريه مىكرده و مىگفته كه از رسول خدا شنيدم كه مىفرمود :

« نَجَى الْمُخِفُّونَ وَ هَلَكَ الْمُثْقِلُون

؛ « 2 » سبك باران رهايى يافتند و گران بارها به هلاكت رسيدند . »

راوى مىگويد اين سخن را در حالى به زبان مىآورد كه در خانه اش جز يك آفتابه ، يك ظرف غذا و يك پوست نبود .

طاووس يمانى نقل مىكند كه امام سجاد ( ع ) را در طواف ديدم به قدرى گريست تا آن كه سستى بر او غلبه كرد و حالت غشوه بر او عارض شد . وقتى سر حضرت را از زمين بلند كردم حضرت به من اعتراض كرد . گفتم : آقا ! شما كه پسر حسين و فرزند فاطمه و رسول خدا هستيد اين طور مىكنيد پس ما بايد چه كنيم ؟ حضرت فرمودند :

« هَيْهات هَيْهات يا طاووس دَعْ عَنّى حَديثُ ابى و امّى وَ جَدّى . خَلَقَ اللهُ الْجَنَّةَ لِمَنْ اطاعَهُ وَ احْسَنَ وَ لَوْ كانَ عَبْدا حَبَشِيّا وَ خَلَقَ النّارَ لِمَنْ عَصاهُ وَ لَوْ كانَ وَلَدا قُرَشِيّا . اما سَمِعْتَ قَولُهُ تَعالى فَاذا نُفِخَ فِى الصُّورِ فَلا انْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَ لايَتَسائَلُونَ وَ اللهِ لايَنْفَعُكَ غَدا الّا تَقْدِمَةٌ [ أى هديّة ] تُقَدِّمَها مِن عَمَلٍ صالِح ؛ « 3 »

هرگز هرگز . طاووس ! با من سخن از پدر ، مادر و جدم نگو . خداوند بهشت را براى كسى كه فرمانش برد - اگر چه غلام سياهى باشد - آفريده و جهنم را هم براى كسى كه نافرمانىاش كند خلق كرده است - اگرچه او فرزندى قريشى نسب باشد - مگر كلام خداوند

( 1 ) . ر . ك : نهج‌البلاغه ، ص 412 ، نامه 41 . ( 2 ) . بحارالانوار ، ج 74 ، ص 55 ، ( باب 3 ، ما أوصى رسول‌الله ( ص ) الى اميرالمؤمنين ( ع ) ) ، ح 3 . ( 3 ) . ابن شهر آشوب ، مناقب ، ج 3 ، ص 291 ؛ بحار الأنوار ، ج 46 ، ص 83 ، ( باب 5 ، مكارم اخلاقه و علمه و . . . ) ، ح 75 .