سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ٧٨

نكوهش يأس

وَ الَّذينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلي ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُون « 1 »

و آنان كه چون كار زشتى انجام دهند و يا بر خود ستم نمايند ، خدا را به ياد آرند و براى گناهان خود آمرزش خواهند - و كيست جز خداوند كه گناهان را ببخشد ؟ - و بر آنچه كرده‌اند در حالى كه مىدانند اصرار نمىورزند .

بنا بر اين آيهء شريفه ، اگر كسى توبه كند و بر گناهان قبلى اصرار نورزد ، خداوند متعال او را مىآمرزد ، هرچند گناهان مرتكب شده بسيار بزرگ باشد . افزون براين ، وعدهء ديگرى كه خداوند تعالى در آيهء بعد از اين آيه به توبه‌كنندگان داده ، حاكى از شدّت مهربانى ذات بارىتعالى ، نسبت به بنده‌اى است كه به سوى او باز گردد و در مقابل او سرافكنده و شرمسار باشد و حالت قصور و تقصير داشته باشد :

أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ جَنَّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلينَ « 2 »

آنها پاداششان آمرزشى است از جانب پروردگارشان و بهشت‌هايى كه از زير آنها نهرها جارى است ، جاودانه در آن باشند ، و خوب پاداشى است پاداش اين عمل‌كنندگان .

دو آيهء شريفه‌اى كه بيان شد و نظاير آن كه در قرآن كريم به‌طور فراوان يافت مىشود ، از سويى براى آدميان بسيار اميدواركننده است و از سوى ديگر ، شيطان و اعوان و انصار او را مأيوس و نااميد مىسازد ؛ زيرا هرچه شياطين براى گمراهى بندگان تلاش كنند و مكر و حيله به كار بندند ، غفران الهى و شدّت مهربانى و

( 1 ) . آل‌عمران / 135 ( 2 ) . آل‌عمران / 136