سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ٢٨٠
2 . لياقت
جامعه‌اى كه به نماز اهميّت نمىدهد و در وقت نماز ، غافل از نماز است ، جامعه‌اى كه خدمت به خلق خدا در آن جامعه ، فرهنگ عمومى نيست و از فقرا و مستضعفين دستگيرى نمىشود ، مورد شفاعت اهل‌بيت ( ع ) واقع نخواهد شد .
قرآن شريف در آيهء ديگرى مىفرمايد :
ما لِلظَّالِمينَ مِنْ حَميمٍ وَ لا شَفيعٍ يطاعُ « 1 »
ستمكاران را نه خويشاوندى هست و نه شفاعت‌گرى كه گفتارش پذيرفته شود .
در برخى از روايات آمده است كه گروهى از جهنّميان مىگويند : ما را از راهى به جهنم آوردند كه دسترسى به اهل‌بيت ( ع ) نداشتيم و آنان را نديديم كه از ما شفاعت كنند .
در واقع كسى كه در دنيا در راه اهل‌بيت ( ع ) قدم بگذارد و از آنان پيروى كند ، در قيامت هم از راهى كه ايشان حضور دارند عبور مىكند و مشمول شفاعت مىشود . به عبارت رساتر ، لازمهء تحقّق شفاعت ، اين است كه تناسبى بين شفيع و
كسى كه مشمول شفاعت مىشود ، وجود داشته باشد و شفاعت بدون تناسب ، ممكن نيست .
چنان كه ، افرادى كه در دنيا از دستورات روح‌بخش قرآن و عترت ، تبعيت نمىكنند ، در قيامت هم از شفاعت محروم خواهند بود . شفاعت شامل حال كسانى مىشود كه خداى متعال از آنان راضى باشد و رضايت خداوند در سايهء انس با قرآن و عترت حاصل مىشود :
وَ لا يشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضي « 2 »
و جز براى كسى كه [ خدا ] رضايت دهد ، شفاعت نمىكنند .
( 1 ) . غافر / 18 ( 2 ) . انبياء / 28