سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ٢٧٤

شفاعت از ديدگاه قرآن و عترت

وَ لا يشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضي « 1 »

و جز براى كسى كه [ خدا ] رضايت دهد ، شفاعت نمىكنند .

لا يمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً « 2 »

اختيار شفاعت را ندارند ، جز آن كس كه از جانب [ خداى ] رحمان پيمانى گرفته است .

در رواياتى كه شيعه و سنّى نيز نقل كرده‌اند ، شفاعت ، امرى قطعى بر شمرده شده است . در ادامه به يك روايت از اهل سنّت و يك روايت از شيعه اشاره مىشود :

در كتاب « صحيح بخارى » كه نزد علماى اهل سنّت ، از اعتبار ويژه‌اى برخوردار است ، نقل شده كه پيامبر اكرم ( ص ) فرمودند :

« لِكُلّ نَبِيّ دَعْوَةٌ قَد دَعَا بِهَا فَاسْتُجيبَ فَجَعلتُ دَعوَتي شَفَاعَةً لِامَّتي يَومَ القِيَامَةِ » « 3 »

هر پيامبرى خواسته‌اى براى امتش دارد و من خواستهء خودم را شفاعت براى امّتم در روز قيامت ، قرار دادم .

همچنين در كتب روائى شيعه از قول ائمّهء معصومين ( ع ) نقل شده است :

« مَا أَحَدٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ إِلَّا وَ هُوَ مُحْتَاجٌ إِلَي شَفَاعَةِ مُحَمَّدٍ ( ص ) يَوْمَ الْقِيَامَةِ » « 4 »

هيچ‌كس از اوّلين و آخرين نيست جز آنكه در روز قيامت به شفاعت حضرت محمد ( ص ) نيازمند است .

( 1 ) . انبياء / 28 ( 2 ) . مريم / 87 ( 3 ) . صحيح البخارى ، ج 7 ، ص 145 ( 4 ) . تفسيرالقمى ، ج 2 ، ص 202 ؛ بحارالأنوار ، ج 8 ، ص 38