سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ٢٦٩

توسّل از ديدگاه قرآن و عترت

وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها « 1 »

و نام‌هاى نيكو به خدا اختصاص دارد ، پس او را با آنها بخوانيد .

معناى ظاهرى اين آيات اين است كه تقوا ، وسيلهء تقرّب به خداوند است و انسان بايد هنگام دعا ، اسامى حق‌تعالى را بخواند . امّا در روايات شريف معصومين ( ع ) « وسيلهء » بندگان براى تقرّب به خداوند تعالى و نيز « نام‌هاى نيك » خداوند ، وجود مبارك اهل‌بيت عصمت و طهارت ( ع ) معرفى شده است ؛ چنان‌كه پيامبر اكرم ( ص ) تصريح فرمودند :

« نَحْنُ الْوَسِيلَةُ إِلَي اللَّهِ » « 2 »

و نيز امام صادق ( ع ) فرمودند :

« نَحْنُ وَ اللَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَي » « 3 »

همچنين قرآن كريم در جريان حضرت آدم ( ع ) مىفرمايد : هنگامى كه مقرّر گرديد حضرت آدم ( ع ) توبه كند ، خداوند متعال ، كلماتى را به او القاء فرمود و به واسطهء آن كلمات ، توبهء وى پذيرفته شد :

فَتَلَقَّي آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ « 4 »

سپس آدم از پروردگارش كلماتى را دريافت نمود ؛ و خدا او را بخشيد . آرى او توبه پذير مهربان است .

در برخى از روايات آمده است كه حضرت آدم ( ع ) در عرش الهى اسمائى

( 1 ) . اعراف / 180 ( 2 ) . بحارالأنوار ، ج 25 ، ص 22 ( 3 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 143 ( 4 ) . بقره / 37