سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ٢٢٠
1 ) گناهان اعضاء و جوارح
مىكنند ، يا مثلًا بدون هيچ مدركى ، به مراجع تقليد ، بزرگان دين و حوزه‌هاى علميه ، نسبت‌هاى ناروا مىدهند كه آن هم منجر به بدبينى جوانان و نوجوانان به اسلام مىشود و گناه آن بزرگ است . قرآن كريم مىفرمايد :
مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَميعاً « 1 »
هر كس ، انسانى را بدون ارتكاب قتل يا فساد در روى زمين بكشد ، چنان است كه گويى همه انسان‌ها را كشته باشد .
امام صادق ( ع ) در شرح اين آيهء شريفه مىفرمايند : اگر كسى ، ديگرى را گمراه كند ، مانند اين است كه جهان را كشته باشد . « 2 »
زخم زبان ، يعنى آزردن و اذيّت‌كردن ديگران با سخنان نيش‌دار و زننده ، از گناهان بزرگ ديگرى است كه در زمرهء گناهان زبانى است و كمتر به قبح و زشتى آن توجّه مىشود . بيان جملات كوبنده به صورت كنايه يا تصريح ، موجب آزردگى و ناراحتى مخاطب مىشود و نياز به توبه دارد . به‌خصوص زن و شوهر بايد از سخنان نيش‌دارى كه دربارهء نواقص هم‌ديگر يا عيوب خانواده‌هاى هم‌ديگر بيان مىكنند ، توبه نمايند .
حتّى « تعيير » ، يعنى سرزنش عيوب يا معصيت‌هاى ديگران ، گناه است و قرآن
آن را نظير غيبت مىداند :
وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَة « 3 »
واى بر هر بدگوى عيب‌جويى .
( 1 ) . مائده / 32 ( 2 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 210 ( 3 ) . همزه / 1