سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ١٧١

12 ) دستيابى به مقام خشوع

« الرَّكْعَتَانِ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنَ الدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا » « 1 »

دو ركعت نمار در دل شب ، نزد من ، از دنيا و آنچه در آن است ، دوست

داشتنىتر است .

دو ركعت نماز شب ، نماز شبى كه در برابر خداوند يك مكالمه و يك معاشقه باشد ، نمازى كه در آن توجّه داشته باشيم كه خدا با ما حرف مىزند و ما هم با خدا حرف مىزنيم ، از دنيا و آنچه در آن است با ارزش‌تر است .

پديد آمدن اين حالت ، اثرات بسيار مفيد و سازنده‌اى در سير و سلوك دارد و راه پرپيچ و خم و پرمانع حركت به‌سوى خداوند را هموار و نزديك مىنمايد . چه بسيار كسانى كه با يك لحظه شرمندگى و خجالت‌زدگى در مقابل ذات بارىتعالى توانسته‌اند راه را بپيمايند و به‌مقصود و مطلوب حقيقى يعنى لقاى پروردگار نائل گردند .

اهل‌بيت ( ع ) از مرتبهء اعلاى مقام خشوع برخوردار بوده‌اند . سالك نيز بايد با پيروى از آنان به اندازهء سعهء وجودى و ظرفيت خويش به اين مقام نورانى دست يابد .

ام‌ّسلمه مىگويد : پيغمبراكرم ( ص ) در دل شب صورت مبارك خويش را روى خاك مىگذاشتند و گريه مىكردند و مرتّب مىگفتند :

« اللّهمّ وَ لَا تَكِلْنِي إِلَي نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَدا » « 2 »

خدايا مرا به اندازهء يك چشم بر هم زدن به خودم واگذار مكن .

اين مكالمه و معاشقهء پيغمبراكرم ( ص ) ، با مولاى خود چه لذّتى دارد . هم‌چنين وقتى كه پيامبر ( ص ) با آن مقام عصمت مىفرمايد :

( 1 ) . وسائل‌الشّيعة ، ج 8 ، ص 156 ( 2 ) . بحارالأنوار ، ج 16 ، ص 217