سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ١٤٣

3 ) رفع گرفتارىهاى دنيوى

ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذيقَهُمْ بَعْضَ الَّذي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ « 1 »

تباهى در خشكى و دريا به سبب كرده‌هاى مردمان پديدار شد تا [ خداوند جزاى ] برخى از آنچه كرده‌اند به آنها بچشاند ، باشد كه باز گردند .

توبه و بازگشت به سوى خداوند تعالى ، از وقوع بلاهاى طبيعى و حوادث غير مترقّبه جلوگيرى مىكند يا دست كم از اثرات سوء آن مىكاهد .

عدم بارش باران رحمت الهى ، بلاى بزرگى است كه خطرات و خسارات فراوانى به جامعهء انسانى و نيز به ساير جانداران و ديگر بخش‌هاى طبيعت ، تحميل مىكند ، ولى توبه از عواملى است كه موجب نزول باران رحمت مىگردد . قرآن‌كريم به‌صراحت بيان مىدارد كه اگر مردم توبه كنند ، خداوند متعال ، باران فراوانى بر سر آنان نازل مىفرمايد :

اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراْ « 2 »

از پروردگارتان آمرزش بخواهيد ، سپس ، به سوى او بازگرديد ، تا ابر و باران را بر شما ريزان فرستد .

بيمارىهاى ناعلاج ، مرگ‌هاى ناگهانى و گرفتارىهايى از اين قبيل ، در اثر

گناه و معصيت پديد مىآيند و با توبه و انابه ، رفع خواهند شد .

در روايت تكان دهنده‌اى حضرت امام رضا ( ع ) تصريح فرموده‌اند كه گناهان تازه ، بلاهاى نو و تازه را پديد مىآورند :

« كُلَّمَا أَحْدَثَ االْعِبَادُ مِنَ الذُّنُوبِ مَا لَمْ يَكُونُوا يَعْمَلُونَ أَحْدَثَ اللَّهُ

( 1 ) . روم / 41 ( 2 ) . هود / 52