سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ١٣٩

1 ) جذب محبّت و توجّه الهى

« أنّي حَبِيبُ مَنْ أَحَبَّنِي وَ جَلِيسُ مَنْ جَالَسَنِي وَ مُونِسٌ لِمَنْ أَنِسَ بِذِكْرِي وَ صَاحِبٌ لِمَنْ صَاحَبَنِي وَ مُخْتَارٌ لِمَنِ اخْتَارَنِي . . . مَنْ طَلَبَنِي بِالْحَقِّ وَجَدَنِي » « 1 »

من دوست كسى هستم كه مرا دوست بدارد و همنشينم با كسى كه با من همنشينى كند و انس دارم با كسى كه با من مأنوس است . همراهى و مصاحبت دارم با كسى كه با من مصاحبت دارد . انتخاب مىكنم كسى را كه مرا انتخاب نمايد . . . هر كسى حقيقتاً من را بجويد ، مرا مىيابد .

درهاى رحمت الهى در دنيا و آخرت به‌سوى كسى كه در درگاه الهى سرافكنده ، شرمنده و خجالت زده شود و اظهار ندامت كند ، گشوده مىشود :

« الْمُؤْمِنُ إِذَا تَابَ وَ نَدِمَ فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ مِنَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ أَلْفَ بَابٍ مِنَ الرَّحْمَةِ » « 2 »

مؤمن چون توبه كند و پشيمان شود ، خداوند در دنيا و آخرت هزار در از رحمت بر وى بگشايد .

خداوند سبحان ، نسبت به بنده‌اى كه به سوى او بازگردد ، رئوف و مهربان است :

وَ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي رَحيمٌ وَدُودٌ « 3 »

و از پروردگارتان آمرزش بخواهيد و آنگاه به او بازگرديد ، كه پروردگار من

مهربان و دوستدار [ تائبان ] است .

بنابراين ، تائب توجّه خداى متعال را به سوى خود جلب مىكند و معلوم است كسى كه مورد توجّه حق‌تعالى واقع شود ، به چه مقاماتى دست خواهد يافت ؛ نظر

( 1 ) . بحارالانوار ، ج 67 ، ص 26 ( 2 ) . جامع الاخبار ، ص 87 ( 3 ) . هود / 90