سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ١٢٨
10 . توجّه به حضور در محضر خداوند ، اهل بيت ( ع ) و ملائكهء الهى
حقارت در آن متولّد مىشود و او را تا مرز جنون پيش مىبرد .
اميرالمؤمنين على ( ع ) در روايت ديگرى مىفرمايند :
« إِنَّ مَاضِيَ يَوْمِكَ مُنْتَقِلٌ وَ بَاقِيَهُ مُتَّهَمٌ فَاغْتَنِمْ وَقْتَكَ بِالْعَمَلِ » « 1 »
آنچه گذشت ، گذشته ، و آينده هم هنوز نيامده است ( و معلوم نيست به آن برسى ) پس فرصت اكنون را براى عمل غنيمت بشمار .
همچنين شاعرى چنين سروده است :
ما فات مضى و ما سيأتيك فأين * قم فاغتنم الفرصة بين العدمين « 2 »
بنابراين سالك بايد مسير حركت به‌سوى خداى سبحان را با تعقّل طى كند و از هرگونه توهّم ، تخيّل و آرزوى بىنتيجه و بىحاصل دورى گزيند تا در اين راه موفّق شود .
10 . توجّه به حضور در محضر خداوند ، اهل بيت ( ع ) و ملائكهء الهى
10 . توجّه به حضور در محضر خداوند ، اهل بيت ( ع ) و ملائكهء الهى
توجّه به اينكه همه‌جا محضر خدا است ، رسيدن به حالت توبه و همچنين دوام و بقاء اين‌حالت را براى سالك ميسّر مىسازد . اينكه آدمى بداند در خلوت و جلوت ، در محضر پروردگار خويش قرار دارد ، مسير منزل توبه را براى وى هموار مىكند .
قرآن كريم با آيهء مختصرى به انسان هشدار مىدهد و به او مىفهماند كه همواره در محضر خداوند تبارك و تعالى قرار دارد ؛ مىفرمايد :
أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَري « 3 »
يعنى همه‌جا محضر خدا است و همهء امور از نظر پروردگار متعال مىگذرد .
( 1 ) . غررالحكم ، ص 151 ( 2 ) . الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 357 : « آنچه گذشته از دست رفته است و آنچه نيامده كجاست ؟ پس برخيز و فرصت كنونى كه بين دو زمان نيستى است را غنيمت شمار . » ( 3 ) . علق / 14