سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — الصفحة ١١٤
8 . دورى از دوست بد ، محيط بد و مجالس ناباب
خار و سرافكنده مىنمايد ، نمىتوان گذشت .
افزون بر اين ، پيامبر اكرم ( ص ) كه رحمة للعالمين هستند و در دنيا و آخرت از هيچ تلاشى براى هدايت انسان‌ها فروگذار نمىكنند و در سراى آخرت در محضر پروردگار متعال شفيع بندگان مىشوند تا مورد رحمت و مغفرت الهى واقع شوند ، در محضر خداوند متعال چنين انسانى را مؤاخذه مىفرمايند و نزد خداوند از او شكايت كرده و مىگويند : خداوندا اين قوم ، قرآن را به كنارى نهاده بودند و به آن عمل نمىكردند :
وَقالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً « 1 »
و پيامبر گفت : « پروردگارا ، قوم من اين قرآن را رها كردند » .
خداوند متعال در آيهء بعد ، از چنين بندگانى ، به عنوان دشمنان پيامبران خويش ياد مىكند و مىفرمايد :
وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمينَ وَ كَفي بِرَبِّكَ هادِياً وَ نَصيراً « 2 »
و اين گونه ما براى هر پيامبرى دشمنانى از گناهكاران قرار داديم و همين كافى است كه پروردگارت هدايت‌كننده و ياور توست .
واى به حال كسانى كه در روز قيامت شفيع آنان دشمن آنان باشد . يعنى پيامبر گرامى ( ص ) كه در قيامت از همه شفاعت مىكنند ، از چنين افرادى شكايت مىكنند و از آنان بازخواست مىنمايند .
كسى كه قرآن و دستورات انسان‌ساز آن كتاب نورانى را به كنارى نهاده و از
( 1 ) . فرقان / 30 ( 2 ) . فرقان / 31