امام على (ع) پيشواى صديقين (فارسى) — الصفحة ٢٣
عارف بر نفس خود
شير براى آن‌حضرت مىآوردند ، مىفرمود اسير خود را سيراب كنيد وتوصيه مىفرمود كه به ضارب خود غذا و آب داده و تا اجراى قصاص به وى آسيب نرسانيد .
خاطر نشان مىكنيم كه بزرگترين ويژگى امام على عليه السلام بندگى خالص او به پيشگاه احدّيت بود ، ولى خاستگاه بندگى امام در محضر حق تعالى از كجا سرچشمه گرفته بود ؟
امام خاك را بسيار دوست و به آن علاقمند بود بطوريكه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله او را به اين نشان مفتخر نمود ولقب « ابى تراب » به او داد ، زيرا دوست داشت كه بر خاك نشسته و بخوابد تا خويشتن خويش را بهتر بشناسد و به مردم نشان دهد كه زاده خاك است وعلاقه‌اى به خود بزرگ بينى و خود نمايى ندارد ونفس خود را در طول زندگى ذليل وخوار وپالايش مىكرد .
و چه زيبا فرمود :
« انما هي نفسي اروضها للتقوى لتأتي آمنة يوم القيامة »
. « اين نفس را پالايش و به تقوا مىآرايم تا روز قيامت ايمن و آسوده باشد . »
امام عليه السلام به نفس خود اجازه نمىداد تا دستاويز زندگى گردد و با خشونت با او رفتار مىكرد بطوريكه بعضى از نعمت‌هاى مباح را بر خود باز مىداشت وعليرغم طهارت قُدسى نفس آن‌حضرت ، همواره هوا وهوس نفس خويش را بر حذر داشته و به او نهيب مىزد .
اين حقيقت بندگى وعبوديت امام على عليه السلام ، حقيقتى كه سرچشمه تمامى فضايل است و هر چه در ابعاد گوناگون اين شخصيت ممتاز