ايمان زيربناى شريعت (فارسى) — الصفحة ٤٦٢

ششم - آداب دعا :

از طريق دعاى خود دارد .

د - خداوند مىفرمايد :

. . . قُلْ إِنَّمَا أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا أُشْرِكَ بِهِ إِلَيْهِ أَدْعُوا وَإِلَيْهِ مَآبِ « 1 » .

« . . . بگو : من مأمور شده‌ام كه خدايى يكتا را بپرستم و به او شرك نمىورزم به سوى او دعوت مىكنم و بازگشت من به سوى اوست . »

ذ - بدين ترتيب توحيد الهى مقتضىِ توحيد در دعاست و اين كه آدمى جز او كسى را نخواهند . چرا كه سرنوشت انسان روبه سوى خدا دارد و دعا به درگاه غير خدا هيچ سودى در بر نخواهد داشت ، زيرا آنها خود ، بندگانى هستند كه نه زيانى را براى خود مالكند و نه سودى مىرسانند .

و خداوند در آيات زير چنين مىفرمايد :

إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُكُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُوا لَكُمْ إِن كُنْتُمْ صَادِقِينَ « 2 » .

« آنهايى كه جز اللَّه به خدايى مىخوانيد بندگانى چون شما هستند و اگر راست مىگوييد ، آنها را بخوانيد ، بايد شما را اجابت كنند . »

ر - خداوند مىفرمايد :

وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَايَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلَا أَنْفُسَهُمْ يَنصُرُونَ « 3 » .

« آنان را كه به جاى اللَّه به خدايى مىخوانيد ، نه شما را مىتوانند يارى كنند و نه خود را . »

ز - از آنجا كه آدمى بنابه فطرتى كه بر آن سرشته شده است مىداند كه كسى جز خدا نمىتواند او را از مهالك ، نجات دهد ، لذا مىبينيم كه انسان ، هنگامى كه كارش با مشكلات جدّى روبرو مىشود ، جز خدا را نمىخواند ، زيرا مىداند كه غير او سودى براى او نخواهد رساند . آرى ! در شرايط عادى به خدا شرك مىورزد و از آيات او روى برمىتابد . خداوند مىفرمايد :

( 1 ) - سورهء رعد ، آيهء 36 . ( 2 ) - سورهء اعراف ، آيهء 194 . ( 3 ) - سورهء اعراف ، آيهء 197 .