ايمان زيربناى شريعت (فارسى) — الصفحة ٤٠٢

بخش چهارم - شكرگزارى ، پيامد ايمان

و تعالى مىفرمايد :

فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوا لِي وَلَا تَكْفُرُونِ « 1 » .

« پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم ، و شكر مرا سپاس گوييد و ( در برابر نعمتهايم ) كفران نكنيد . »

دو - شكر در كنار عبادت ، ذكر شده است آنجا كه خداوند مىفرمايد :

. . . فَابْتَغُوا عِندَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا لَهُ . . . . « 2 » .

« . . . از خداى يكتا روزى بجوئيد و او را عبادت كنيد و شكر او را بجاى آوريد . . . »

سه - خداوند مىفرمايد :

بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَكُن مِنَ الشَّاكِرِينَ « 3 » .

« بلكه تنها خدا را بپرست و از شكرگزاران باش . »

شكرگزارى ، اعتراف به كاستيهاى خويش ، و اقرار به نعمت و فضل الهى است كه خداوند آن را ارمغان كرده است و بيانگر خوشنودىِ روانى نسبت بدان است ، و بدين ترتيب تكاملى براى نفس و تغذيه‌اى براى روح بشمار مىرود و از همين روست كه بايد آن را هدف والاى نعمتهاى الهى بر شمرد ، پس هدف از نعمتها صرف برآوردن نيازهاى مادى انسان نيست ، بلكه هدف خشنود كردن روان و دميدن نسيم خشنودى و آرامش به روح آدمى است .

چكيدهء سخن اينكه شكرگزارى در بردارندهء چندين مفهوم والاست :

1 - احساس نعمت از نظر روانى و سيراب شدن روحى از آن رهگذر و توانگر شدن نفس در پرتو آن .

2 - خشنودى ، آرامش و راحتى در پرتو نعمت الهى .

3 - يادآورىِ خداى نعمت دهنده و توجّه به سوى او براى افزايش نعمتها و عمل

( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 152 . ( 2 ) - سورهء عنكبوت ، آيهء 17 . ( 3 ) - سورهء زمر ، آيهء 66 .