ايمان زيربناى شريعت (فارسى) — الصفحة ٣٨٥

اوّل - تسبيح خدا :

ح - خداوند مىفرمايد :

يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَايَفْتُرُونَ « 1 » .

« شب و روز ، بى آنكه فتورى در آنان پديدآيد تسبيح مىگويند . »

خ - هر نعمتى كه مؤمن از خدا بخواهد شايسته است كه آن نعمت او را به تسبيح الهى و ذكر او و نه به سرمستى و سركشى وادارد .

و اين همان مفهومى است كه خداوند تبارك و تعالى از زبان موسى عليه السلام مىفرمايد كه :

وَأَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي * كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيراً « 2 » .

« و او را در كارم شريك ساز * تا تو را بسيار تسبيح گوييم . »

د - هنگام گرفتاريها ، مؤمن با ياد خدا قدرت تصميم گيرى و توانايى را مىطلبد . خداوند مىفرمايد :

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ * فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ السَّاجِدِينَ « 3 » .

« و مىدانيم كه تو از گفتارشان دل تنگ مىشوى * پس به ستايش پروردگارت تسبيح كن و از سجده كنندگان باش . »

ذ - هنگام پيروزى و رويارويى با پيامدهاى منفى آن ، شايسته است خدا را تسبيح بگوئيم و از او طلب آمرزش كنيم تا قلب ما از آلودگى كبر و طغيان پاك شود و غرور و غفلت از كاستيها و گناهان ، از دل ما زدوده شود . خداوند مىفرمايد :

إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجاً * فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّاباً « 4 » .

« چون يارى خدا و پيروزى فراز آيد * و مردم را بينى كه فوج فوج به دين خدا درمىآيند * پس به ستايش پروردگارت تسبيح كن و از او آمرزش خواه كه او توبه پذيراست . »

ر - نيز مؤمن ، هنگام رويارويى با سركشىِ كافران و انديشه‌هاى باطل ايشان

( 1 ) - سورهء انبياء ، آيهء 20 . ( 2 ) - سورهء طه ، آيات 32 - 33 . ( 3 ) - سورهء حجر ، آيات 97 - 98 . ( 4 ) - سورهء نصر ، آيات 1 - 3 .