ايمان زيربناى شريعت (فارسى) — الصفحة ٣٤٣

چهارم - كفر ورزيدن به لقاء اللَّه ، سرچشمهء همهء تباهيها :

ب - كفر به لقاى خدا و اميد نبردن بدان ، آدمى را به گمراهى مىرساند و او را وامىدارد كه به بهانه‌هاى باطلى توسّل جويد تا ايمان نياورد ( مانند درخواست تغيير قرآن ) . خداوند مىفرمايد :

. . . قَالَ الَّذِينَ لَايَرْجُونَ لِقَاءَنَا ائْتِ بِقُرْآنٍ غَيْرِ هذَا أَوْ بَدِّلْهُ قُلْ مَايَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ . . . « 1 » .

« . . . آنها كه به لقاى ما اميد ندارند گفتند : قرآنى جز اين قرآن بياور يا دگرگونش كن . . . . »

پ - آنها يك بار ديگر طلب كردند كه فرشتگان ، مستقيماً بر ايشان نازل شوند . خداوند مىفرمايد :

وَقَالَ الَّذِينَ لَايَرْجُونَ لِقَاءَنَا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَائِكَةُ . . . « 2 » .

« كسانى كه به ديدار ما اميد ندارند گفتند چرا فرشتگان بر ما نازل نمىشوند . . . ؟ »

ت - عاقبت اين گروه ، زيان در زندگى دنيوى است ، زيرا دنيا كشتزار آخرت است و آن سراى گذارى است كه آدمى در آن براى سراى ماندگار ، توشه بر مىگيرد و هركس چنين نكند ، زيان كرده است . خداوند مىفرمايد :

قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّهِ حَتَّى إِذَا جَاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قَالُوا يَاحَسْرَتَنَا عَلَى مَافَرَّطْنَا فِيهَا . . . « 3 » .

« زيان كردند آنهايى كه ملاقات با خدا را دروغ پنداشتند و چون قيامت به ناگهان فرارسد گويند : اى حسرت بر ما به خاطر تقصيرى كه كرديم . . . »

ث - خدا آنها را فراموش مىكند چنان كه آنها خدا را فراموش كردند و خدا بديشان توجّهى ندارد و رهايشان مىكند و رحمت الهى بديشان نمىرسد . خداوند مىفرمايد :

. . . فَالْيَوْمَ نَنْسَاهُمْ كَمَا نَسَوا لِقَاءَ يَوْمِهِمْ هذَا . . . « 4 » .

« . . . امروز ما آنها را فراموش مىكنيم ، همان گونه كه لقاى چنين روزى را فراموش كردند و آيات

( 1 ) - سورهء يونس ، آيهء 15 . ( 2 ) - سورهء فرقان ، آيهء 21 . ( 3 ) - سورهء انعام ، آيهء 31 . ( 4 ) - سورهء اعراف ، آيهء 51 .