آفاق نيايش (تفسير دعاى سحر) (فارسى) — الصفحة ٢١٥
لطف ديگر دعاى سحر
درس آخر
همانطور كه از قرآن و روايات بر مىآيد بعثت همهء انبيا براى راهنمايى انسان به سوى عبادت خدا و پناه جستن در نزد او و درك لذت حضور وى و پرهيز از شرك و بت‌پرستى است . امام حسين عليه السلام در دعاى عرفه مىفرمايند :
« اى خدا ! كسى كه تو را دارد چه ندارد ؟ كسى كه تو را گم كرد چه دارد ؟ »
اگر عالم هستى را به انسان بدهند اما خدا را نداشته باشد ، هيچ چيز ندارد ؛ زيرا خدا مقصود او است ؛ بنابراين اگر انسان به اين مقصود برسد همان روز ، عيد اوست .
حضرت على عليه السلام مىفرمايند :
« كُلُّ يَوْمِ لا يُعْصَىْ اللَّهُ فيهِ فَهُوُ يَوْمُ عيدٍ ؛ « 1 »
روزى كه انسان گناه نكند همان روز ، عيد اوست . »
هر كس به مطلوب حقيقى رسيد هر روز عيد اوست . از چيزهايى كه انسان را به مقصود مىرساند روزهء ماه مبارك رمضان است ، زيرا غرايز را تعديل مىكند ، تخيل‌ها ، جلوه‌ها ، وهم‌ها ، وسوسه‌ها و هوس‌ها را از بين مىبرد و بت درونى و بيرونى را نابود مىكند . به عبارت ديگر ، طاغوت را از ميان بر مىدارد ، لذادر روايت آمده است كه در هنگام ماه رمضان ، خداوند به جبرئيل مىفرمايد :
« يا جِبْرِئيلُ احْبِطْ الَى الْارْضِ فَصَفَدَ مَرَدَةَ الشَّياطينَ وَ غَلَّهُمْ بِالْاغْلالِ ؛ « 2 »
اى جبرئيل ! به زمين فرو آى و شياطين را در بند كن و آنان را با غل و زنجير ببندد . »
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 18 ، ص 136 ، ( باب 5 ) ، ح 5 . ( 2 ) . مستدرك الوسائل ، ج 7 ، ص 430 .