آفاق نيايش (تفسير دعاى سحر) (فارسى) — الصفحة ١٣٥
تفسير ادبى
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ قَوْلِكَ بِارْضاهُ
وَ كُلُّ قَوْلِكَ رَضىٌّ ؛
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِقَوْلِكَ كُلهِ .
تفسير ادبى
تفسير ادبى
« قول » به معناى كلام و تكلّم است ، ولى در لغت به معناى تفهيم يك معنا است به هر وجهى كه ممكن شود .
قرآن شريف اشاره دارد كه همهء موجودات داراى نطق و قول اند :
« وَ اذْ قالَ رَبُّكَ لِلمَلائكَةِ انّى جاعِلٌ فِى الارْضِ خَليفَةً قالُوا اتَجْعَلُ فيها مَنْ يُفْسِدُ فيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ . » « 1 » اين آيه ، گفت و گويى است كه پروردگار عالم با ملائكه‌ها انجام داده است . در اين آيه گفت و گوى خدا با ملائكه زبانى نبوده است ؛ يعنى اين گفتار به مانند گفتارى كه در عرف متداول مىباشد ، نيست . قرآن مىفرمايد :
« قالَتْ نَمْلَةٌ يا ايُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَساكِنَكُمْ لا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمانُ وَجُنُودُهُ » ؛ « 2 » مورچه به مورچه‌ها گفت كه در خانه‌هايتان داخل شويد . مبادا سليمان و لشكرش شما را پايمال كنند .
( 1 ) . بقره ، آيه 30 . ( 2 ) . نمل ، آيه 18 .