توضيح المسايل سياسى (فارسى) — الصفحة ٩٤
سخنى در تحكيم اخوت اسلامى
بنويسد يا بگويد مسئوليت گفته‌هاى ديگران را در رسانه خود تحمل نمى كند از مسئوليت اشاعه فساد و توهين افراد رهايى نمىيابد .
مساله 196 : آنچه در حق رسانه گفته شد ، در حق نمايندگان مجلس و مسئولين حكومت ، حتى زمامدار كشور نيز جارى مىشود و چنين مصؤونيتى براى هيچ‌كس ثابت نيست .
مساله 197 : گناهانى است كه هرچند قطعى و مدلل باشد اظهار آنها براى ديگران جايز نيست و موجب تعزير يا حد مىشود و گناهانى است كه افشاى آنها با علم به صدور آنها شرعا جايز است ولى اگر كار افشاگر به محكمه كشيده شود ، در صورت عدم اقامه دليل مستحق تعزير و يا حد مىشود . هرچند بين خود و خداوند در فرض علم به صدور گناه برئ الذمه مى باشد .
دسته اول گناهان را در ميان حق اللّه و دسته دوم را در ميان حق الناس مىشود پيدا كرد ولى بحث دقيق آن در اينجا ميسر نيست .
مساله 198 : دولت حق مداخله در حريم شخصى كسى را ندارد مگر به دستور قاضى جامع الشرايط و همچنين درمورد صحبت‌هاى شخصى و نامه ها و مكالمات تلفنى و غيره .
مساله 199 : در مورد جرم مشهود ، مانند داخل كردن به زور فردى را به خانه براى كشتن مثلا ، پليس مىتواند بلكه واجب است داخل خانه رود و