انوار هدايت (مجموعه احاديث اخلاقى) (فارسى) — الصفحة ٢٢
اسم اعظم
در اينكه تمامى اسامى خداوند جلوهاى از ذات اوست پيامبر ( ص ) فرموده هر اسم خداوند اسم اعظم است قلب و درون خود را از غير خدا خالى كن و آن وقت خدا را با هر اسمى خواستى بخواه و دعا كن كه استجابت نزديك مىشود .
حضرت صادق در حلاوت دعا و در ظّل و سايه خداوند بودن را اينطور ترسيم مىفرمايد :
« قال الصادق لقد دعوت الله مرّةً فاستجاب لى و نسيتُ الحاجة لان الستجابته باقباله على عبده عند دعوته اعظم و اجّل مما يريد العبد . . . »
يك بار هنگام دعا استجابت خداوند نصيبم شد يعنى اقبال و توجه خداوند را در درون خود احساس و درك نمودم حاجت و خواسته خود را فراموش كردم زيرا عنايت و اقبال ذات احديّت را زيباتر و بزرگتر ديدم كه در اندرون من مانند خورشيد مى تابيده .
امام سجّاد در خصوص كسى كه براى بدست آوردن فضيلت معنوى و نفسانى ، از فضيلت فرائض با ترك آن محروم مىشود چگونه در درياى فوض الهى وارد خواهد شد ، مىفرمايد :
« عجبت لطالب فضيلةٍ تارك لفريضة » و اين امر تحقق پيدا نمىكند مگر به جهت محروم بودن از معرفت امور دنيوى و نفسانى و ترك نمودن و اعراض كردن از اراده و مشيّت خداى متعال .
قال رسول الله ( ص ) :
« كفى بالموت واعظا و بالعقل دليلا و بالتقوى زاداً و بالعباده شغلًاً و باالله مونساً و بالقران بياناً »