احكام عبادات (فارسى) — الصفحة ٦٦٩
توبه و شرايط آن
« كسى كه حسنه خود را كتمان كند ، حسنه‌اش با هفتاد حسنه برابرى مىكند ، و كسى كه گناه را آشكار و اشاعه نمايد خوار مىگردد ، و كسى كه كار بدش را كتمان كند مورد آمرزش قرار مىگيرد . »
9 - ابوحمزه ثمالى مىگويد : امام على بن الحسين‌عليه السلام فرمود :
« عجباً للمتكبّر الفخور الذي كان بالأمس نطفة ، ثمّ هو غداً جيفة » (
« 1 » .
« از آدم متكبر فخرفروش در عجبم كه ديروز نطفه بوده است ، سپس فردا او مردارى خواهد بود . »
10 - پيامبر خداصلى الله عليه وآله فرمود :
« آفة الحسب الافتخار
» « 2 » .
« آفت شرف ، افتخار كردن است . »
11 - امام صادق‌عليه السلام فرمود :
« كان رجل في الزمن الأوّل طلب الدنيا من حلال فلم يقدر عليها ، وطلبها من حرام فلم يقدر عليها ، فأتاه الشيطان فقال له : ألا أدلّك على شيء تكثر به‌دنياك وتكثر به تبعك ؟ فقال : بلى ، قال : تبتدع ديناً وتدعو الناس إليه ، ففعل فاستجاب له الناس وأطاعوه ، فأصاب من الدنيا . ثمّ إنّه فكّر فقال : ما صنعت ؟ ابتدعت ديناً ودعوت الناس إليه ، ما أرى لي من توبة إلّا أن آتي من دعوته إليه فأردّه عنه ، فجعل يأتي أصحابه الذين أجابوه ، فيقول : إنّ الذي دعوتكم إليه باطل ، وإنّما ابتدعته ، فجعلوا يقولون : كذبت هو الحقّ ، ولكنّك شككت في دينك ، فرجعت عنه ، فلمّا رأى ذلك عمد إلى سلسلة فوتد لها وتداً ثمّ جعلها في عنقه ، قال : لا احلّها حتى يتوب اللَّه عزّ وجلّ عليَّ ، فأوحى اللَّه عزّ وجلّ إلى نبي من الأنبياء : قل لفلان : وعزّتي لو دعوتني حتى تنقطع أوصالك ما استجبت لك حتى تردّ من مات‌على ما دعوته إليه فيرجع عنه
» « 3 » .
« در زمان گذشته مردى بود كه دنيا را از راه حلال طلب مىكرد و به آن دست پيدا نمىكرد ، از راه حرام دنيا را طلب كرد و به آن‌دست پيدا نكرد ، پس شيطان به سراغ او آمد و گفت : آيا تو را راهنمايى كنم به آنچه بواسطه آن دنيايت افزون و پيروانت زياد شود ؟ گفت : آرى . گفت : آيينى را بدعت بگذار و مردم را به سوى آن فراخوان . پس آن شخص نيز چنين كرد و مردم او را اجابت كردند و از او اطاعت‌نمودند . پس از دنيا به آنچه مىخواست رسيد . سپس او فكر كرد و گفت : چه كارى بود كردم ؟ آيينى را اختراع و بدعت كردم و مردم را به‌سوى آن دعوت كردم . گمان نمىكنم براى من توبه‌اى باشد مگر
( 1 ) همان ، باب 75 ، ص 334 ، حديث 1 . ( 2 ) همان ، ص 335 ، حديث 3 . ( 3 ) همان ، باب 79 ، ص 343 ، حديث 1 .