احكام عبادات (فارسى) — الصفحة ٤١٩
روزه در قرآن و احاديث
و به صراط راست ، رهنمايى مىنمايد و همچنين كتابى است كه داراى دليلهاى روشن براى توضيح برخى از حقايق كه مردم به آنها نياز دارند ، علاوه بر آن ميزانى است براىتشخيص حقّ از باطل ( فرقان ) .
زمانى كه مؤمن در ماه رمضان روزه مىگيرد ، در حقيقت آمادگى پيدا مىكند تا هدايت قرآن وبيّنات و فرقان آن را قبول كند . مگرنه اين است كه روزه باعث رشد تقوا شده ، خشوع را افزايش داده و موجب آرامش دلها مىگردد ؟
از اوّلين روزى كه هلال ، رؤيت شد و انسان حاضر و مقيم بود ، واجب است كه از مبطلات روزه اجتناب كند ، پس كسى كه درسفر نباشد بايد روزه بگيرد ، امّا مسافر و بيمار بايد در روزهاى ديگر و به تعداد روزهايى كه از ماه رمضان فوت شده است ، روزه‌بگيرد .
خداوند روزه را از مسافر و بيمار ساقط كرده است تا كار آنان سهل و آسان شود ، ولى در زمان ديگر ، روزه قضاى رمضان را واجب‌كرده است تا تعداد روزهاى يك ماه كامل گردد .
روزه بخصوص در ماه رمضان از شعاير الهى است كه بواسطه آن مسلمانان خدايشان را بزرگ شمرده و تعظيم مىكنند . مگر نه اين‌است كه خداوند مسلمانان را به سوى حقّ هدايت كرده ، وآشكار نمودن اين حق در ضمن عبادات داراى فوايد بسيارى مىباشد ؟
وآنگهى بايد دانست كه روزه‌دارى ، نوعى شكرگزارى است ، زيرا هنگامى كه روزه‌دار خود را به خاطر تسليم به فرمان الهى ، ازشهوات و اميال غريزى باز مىدارد ، با اين عمل خدا را شكر مىگزارد .
فوايد بسيارى كه از روزه سرچشمه مىگيرد ، موجب مىشود كه بنده شكر پروردگارش رابجا آورد ، آن پروردگارى كه روزه را بر او واجب كرده وفوايد بسيارى را براى روزه‌دار در دنيا و آخرت بخشيده است .
4 - وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُم‌ْيَرْشُدُونَ « 1 » .
« هنگامى كه بندگانم از تو درباره من سؤال كنند ( بگو : ) من نزديكم ؛ و دعاى دعاكننده را به هنگامى كه مرا مىخوانداجابت مىكنم ، پس بايد دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان آورند ، باشد كه راه يابند . »
رهنمودى از آيه : ماه رمضان ، ماه نيايش است و شب قدر در ماه رمضان مىباشد ، لذا در آن شب هر كار استوارى به امرخداوند ، معيّن و فيصله مىيابد و خداوند چون نزديك است ، مىتوان با او مناجات كرد و اوست كه اجابت مىكند مناجات‌دعوت‌كننده را ، در صورتى كه
( 1 ) سوره بقره ، آيه 186 .