احكام عبادات (فارسى) — الصفحة ٣٣٠

اوّل - شك در چيزى كه محل آن گذشته است

6 - شك بين سه و شش يا بين سه و بيشتر از شش ركعت بنابر قول مشهور ، امّا احوط اين است كه بنا را بر سه بگذارد و با يك‌ركعت ديگر نماز را تمام و سپس اعاده كند .

7 - شك بين چهار و شش يا بين چهار و بيشتر از شش ركعت بنابر مشهور ، ولى احوط اين است كه بنا را بر چهار گذاشته و نماز را تمام كند و دو سجده سهو بجا آورد و سپس نماز را اعاده نمايد .

8 - شك در شماره ركعتها به طور كلّى مانند اينكه نداند چند ركعت نماز خوانده است .

يادآورى :

هنگامى كه يكى از شكهاى ياد شده بالا كه موجب باطل شدن نماز مىشود ، پيش آيد ، جايز نيست كه فوراً نماز را باطل كند و بهم‌بزند بلكه واجب است فكر كند تا يقين يا ظنّ غالب به يكى از دو طرف شك ، حاصل شود و به يقين يا ظنّ غالب خود عمل كند . امّااگر يقين و ظنّ غالب بدست نيامد و شك پا برجا ماند واستمرار يافت ، دراين صورت مىتواند نماز را به هم بزند ، ولى در عين حال‌احوط اين است كه آن قدر انتظار بكشد تا اينكه صورت نماز بكلّى از بين برود يا اينكه از تحصيل علم يا ظن غالب ، كاملًا نااميد شود .

دوّم - شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد

دوّم - شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد

شكهايى كه در نماز نبايد به آنها اعتنا شود عبارتنداز :

1 - شك در چيزى كه محل بجاآوردن آن گذشته است مانند اينكه در حال ركوع شك كند كه آيا سوره حمد را خوانده است ؟

2 - شك بعداز سلام نماز .

3 - شك بعداز گذشتن وقت نماز .

4 - شك كثيرالشك يعنى كسى كه زياد شك مىكند .

5 - شك امام جماعت در شماره ركعتهاى نماز در صورتى كه مأموم شماره آنها را بداند و همچنين شك مأموم در صورتى كه امام‌جماعت شماره ركعتهاى نماز را بداند .

6 - شك در نمازهاى مستحبّى .

مشروح اين موارد ، ذيلًا بيان مىشود :

اوّل - شك در چيزى كه محل آن گذشته است

اوّل - شك در چيزى كه محل آن گذشته است

اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب نماز را بجا آورده يا نه ، چنانچه مشغول