احكام عبادات (فارسى) — الصفحة ٢٣٩
دوّم - اباحه
آنها صحيح است .
امّا خون دماغ يا خون دهن و لثّه ، از خونهاى بخشوده شده محسوب نمىگردد زيرا اين خونها ، خون زخم نيست .
2 - آلوده شدن بدن يا لباس به خون كمتر از يك درهم - كه بنابر مشهور به اندازه بند انگشت شست دست انسان است - چه اين‌خون از خود انسان باشد يا از غير او يا از حيوان حلال گوشت . اين حكم ، خون حيض و نفاس را شامل نمىشود . امّا با خون‌استحاضه ، خون حيوانات نجس ، خون مردار ( ميته ) و خون حيوان حرام گوشت ، بنابر احتياط واجب ، نماز صحيح‌نيست .
شرط اين مسأله اين است كه به خون ، رطوبت ديگرى نرسد ، در غير اين صورت ، از باب احتياط ، نماز صحيح نيست .
3 - در حالات اضطرار ، نماز با بدن يا لباس نجس صحيح است مانند موارد ذيل :
الف - عدم امكان تطهير يا تعويض آن ، به خاطر فقدان آب يا نداشتن جامه بديل ، و وجود مانع از برهنه شدن مانند سردى هوا يابيمارى يا حضور بيننده محترم .
ب - عدم امكان تطهير يا تعويض به خاطر تنگى وقت .
ج - عدم امكان تطهير يا تعويض به خاطر ترس .
4 - زنى كه مربى و پرستار كودك است ، مىتواند با لباس آلوده به ادرار كودك ، نماز بگزارد ، و نماز او با دو شرط ذيل صحيح‌است :
الف - امكان نداشتن تعويض لباس به خاطر نداشتن لباس ديگر يا به هر دليل ديگر .
ب - شستن لباس نجس در هر روز يك بار .
گفته شده است كه بدن زن مربّى كودك ، حكم لباس او را دارد ولى اين قول مشكل است .
5 - تكّه‌هاى كوچك از پوشيدنيها كه به تنهائى با آنها ستر عورت امكان ندارد ، مانند : جوراب ، كلاه ، نعل ، دستمال كوچك ، كروات ، كمربند و مانند آنها اگر نجس باشند نماز با آنها صحيح است ، به شرطى كه از اجزاء مردار ( ميته ) يا حيوان نجس‌العين نباشند .
دوّم - اباحه
دوّم - اباحه
در صحّت نماز - به حسب فتواى مشهور - شرط است كه لباس نمازگزار مباح باشد يعنى غصبى نباشد . اين حكم كه موافق احتياطاست فروعى دارد :
1 - فرقى نيست در اينكه خود نمازگزار ، لباس را غصب كرده باشد يا غير او .
2 - فرقى نيست در اينكه آن لباس غصب شده ، همان پوشش واجب در نماز باشد يا اينكه از