احكام عبادات (فارسى) — الصفحة ٢٣٦
اوّل - طهارت
پوشاندن با ماليدن گِل كفايت نمىكند مگر در حالات استثنائى . در شرايط عادىبهتر اين است كه بدن با لباسهاى متعارف ومعمولى پوشانده شود .
10 - كسى كه پوشش شرعى واجد شرايط آتى را ندارد ، واجب است كه هر چند با خريدن يا اجاره حتّى به بيشتر از قيمت معمولىبازار ، آن را تهيه كند مگر در صورتى كه اجحاف به حال او يا ضرر به مال او حساب شود . همچنين ، قبول هبه ، يا عاريه گرفتن ، اگردر آن حرجى نباشد ، بر او واجب است ، بلكه مىتوان گفت : درخواست هبه و عاريه واجب است اگر مشقّت و حَرَج نداشته باشد .
11 - كسى كه پوشش شرعى ندارد ولى احتمال مىدهد كه تا قبل از پايان وقت بدست آورد ، از باب احتياط و بلكه بنابر اقوا واجب‌است كه نماز را از اوّل وقت به تأخير اندازد تا لباس پيدا شود و اگر هم پيدا نشد به حسب وظيفه شرعى خود در آخر وقت نماز را بجاآورد .
2 - شرايط لباس نمازگزار
2 - شرايط لباس نمازگزار
علاوه بر چگونگى پوشش واجب در نماز كه جزئيات آن ذكر گرديد ، لباس نمازگزار ، شش شرط دارد :
1 - طاهر باشد .
2 - مباح باشد .
3 - از اجزاء مردار نباشد .
4 - از اجزاء حيوان حرام گوشت نباشد .
5 و 6 - لباس نمازگزار مرد ، از طلا و ابريشم نباشد .
جزئيات اين شرايط را در سطور ذيل بيان مىكنيم :
اوّل - طهارت
اوّل - طهارت
1 - شرط اوّل لباس نمازگزار اين است كه همه لباسهاى او ، و همچنين بدن او ، در حال نماز طاهر باشد ، و اگر عمداً با لباس يا بدن‌نجس نماز بخواند ، نماز او باطل است .
2 - قطعه‌هاى كوچك لباس كه به تنهايى نمىتواند مقدار واجب از بدن مرد را بپوشاند ، مانند جوراب و كلاه ، از اين شرط استثناشده است كه سخن درباره آنها مىآيد .
3 - حكم كسى كه نجاست چيزى از نجاسات را نمىداند يا شرط بودن طهارت را در نماز نمىداند ، مانند حكم عامد است ، يعنىنماز او باطل است .