مربى نمونه (تفسير سوره لقمان) (فارسى) — الصفحة ٢٠٣

كبر وخودپسندى

« مَا مِنْ رَجُلٍ تَكَبَّرَ أو تَجَبَّرَ إلّالذِلَّةٍ يَجِدُها فِى نَفْسِهِ » « 1 » ؛

يعنى كبر متكبران و ستم ظالمان به دليل ذلت وحقارتى است كه در نفس خود احساس مىكنند ومىخواهند با اعمال خود ، آن را جبران نمايند .

از آثار خانمان برانداز « كبر » اين است كه روح ، يك حالت عصيان زدگى پيدا مىكند كه آرامش و قرار روانى را از دست مىدهد و در سايهء حبّ ذات ، رهبرى نشده و در برابر حق وحقيقت تسليم نمىشود ، حقوق ديگران را محترم نمىشمرد و در پايمال‌كردن حقوق شخصيت افراد بىپرواست .

از امام صادق عليه السلام سؤال كردند : نخستين پايه « الحاد » ( انكار حقايق ) چيست ؟ در جواب فرمود : كبر است . « 2 » ونيز جملهء جامعترى دراين‌باره فرموده :

« الكِبَرُ أنْ تُغْمِضَ النَّاسَ وتَسْفُهَ الحَقَّ » « 3 » ؛

يعنى خودپسندى اين است كه مردم و حقوق آنان را ناديده بگيرى .

زندگانى پيامبران وپيشوايان اسلام ، مخصوصاً زندگى عالىقدر پيامبر اسلام وجانشين بلافصل وى اميرمؤمنان ، بهترين سرمشق زندگى است . در لابه‌لاى تاريخ ، نمونه‌هاى كامل از تواضع وفروتنى و احترام به حقوق همنوعان زياد به چشم مىخورد . اميرمؤمنان پيشاپيش سپاه بزرگى براى بر انداختن

( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 312 . ( 2 ) . سفينة البحار ، ج 2 ، ص 459 . ( 3 ) . معانى الاخبار ، ص 426 .