مربى نمونه (تفسير سوره لقمان) (فارسى) — الصفحة ١٢٢

شرك يعنى چه ؟

آنان مىگويند : به حكم جملهء « فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ » ، نبايد گفت : « اشفع لنا يا محمد » پيامبر در حق ما شفاعت كند .

همچنين نبايد گفت : اى رسول گرامى ! از خدا بخواه تا خدا ما را شفا بخشد ، يا دين ما را ادا كند ، زيرا همهء اينها مصداق « دعوت مع الله » است ، يعنى همراه خدا ديگرى را نيز مىخوانيم .

پاسخ اين استدلالْ كاملًا روشن است :

اولًا ، مقصود از اين كه غير خدا را نخوانيم ، يعنى غير او را عبادت وپرستش نكنيم ، وهدف آيه اين است كه جز خدا كس ديگر را پرستش ننماييم . گواه مطلبْ آيهء بعدى است كه مىفرمايد :

« قُلْ إِنَّما أَدْعُو رَبِّى وَلاأُشْرِك بِهِ أَحَداً ؛ « 1 »

بگو من تنها خدايم را مىخوانم [ و او را مىپرستم ] و كسى را شريك او قرار نمىدهم . »

جملهء « وَلاأُشْرِك بِهِ أَحَداً » گواه بر اين است كه مقصود از « دعوت » در هر دو آيه ، همان خواندن به عنوان پرستش است ، نه هر دعوت وتوسل .

اگر كسى در چاهى افتاد و از كسانى كه از اطراف چاه عبور مىكنند درخواست كرد كه او را نجات دهند ، نمىگويند :

اين شخص كه در درون چاه است با چنين دعوت ، آنها را پرستش كرد .

خلاصه‌پرستش داريم ، دعوت ودرخواستى ، آنچه كه حرام

( 1 ) . همان ، آيه 20 .