اخلاق در اداره (فارسى) — الصفحة ٤٤

فرق « عجب » و « ريا »

مىدهد آن كار در نظرش بزرگ جلوه كند .

رسول گرامى وامامان ( ع ) ما در شب‌ها گريه‌ها داشتند و از خدا طلب عفو و بخشش مىكردند . دعاى كميل از اول تا آخر ، آه و ناله است ، سرتاپايش گريه و اقرار به تقصير است . اين حالت كه

براى پيامبران و معصوين رخ مىدهد به خاطر همين است كه عبادت خود را نمىبينند ، هر چه عمل مىكنند باز خود را قاصر دانسته و عملشان را هيچ مىدانند .

امام صادق ( ع ) مىفرمايند :

دو نفر وارد مسجد شدند كه يكى فاسق بود و ديگرى صديق « 1 » ، وقتى از مسجد بيرون آمدند ، فاسق ، صدق شده بود وصديق ، فاسق . زيرا فاسق به خاطر گناهانش اشك ريخت و اظهار ندامت و پشيمانى از گذشته كرد ، اما صديق به عمل خودش افتخار كرد و به خود باليد و عملش در نظرش بزرگ جلوه نمود و در نتيجه از آن درجه صديقى سقوط نموده و فاسق گرديد . « 2 » شخص گناه‌كار ، اگر واقعاً براى تقصيرش بنالد و تلاطم درونى پيدا كند نه تنها فسقش زايل مىشود كه به مقام بلند و والايى نيز مىرسد ، پرونده سياهش بسته و پرونده درخشانى برايش باز مىشود :

« الا من تاب و امن و عمل عملاص صالحاً فاولئك يبدل الله سيئاتهم حسنات » « 3 » به عكس ، اگر كسى خود را گناه كار و مقصر نداندو به اعمالش بنازد و از خود راضى باشد ، از مقام صديقى به فسق سقوط مىكند ، گويى كه اصلًا عملى را انجام نداده است .

( 1 ) - صديق مرتبه چهارم از ايمان و تقوا است و به آن مقام نمىرسد مگر اندكى از مردم . ( 2 ) - بحارالانوار ، ج 72 ، ص 311 . ( 3 ) - فرقان ( 25 ) آيه 70 .