اخلاق در اداره (فارسى) — الصفحة ١٢٠
حساب رسى از منصب‌داران در قيامت
« و علم آدم الاسماء كلها ثم عرضهم علي الملائكه » ؛ « 1 » و خدا همه نام‌ها را به آدم آموخت ، سپس آن‌ها را بر فرشتگان عرضه نمود .
همين آدم ابوالبشر - اولين پيامبر خدا در روى زمين - با اين مقام بلندش به خاطر يك ترك اولى به اندازه‌اى سقوط كرد كه با آن همه مقام توبيخ شد و درجه‌اش از او گرفته شد و رانده در گاه خدا شد « وعصي آدم ربه فغوي » « 2 » وخطاب رسيد : « اهبطوا » شما تعجب نكنيد وقتى كه در روايت مىخوانيد آدم دويست سال گريه كرد تا سرانجام توبه‌اش پذيرفته شد .
آدمى كه جايش بهشت بود وملائك بر او سجده مىكردند ، چرا با يك ترك اولى از بهشت رانده شد ؟ براى اين كه آدم از خواص است و از او توقع و انتظار چنين غفلتى نبود ، حساب او با ديگران جداست . هر چه مقام‌هاى مادى و معنوى بالاتر باشد مسئوليت بيشترى بر عهده انسان است . لذا نبايد غفلت كردو مواظب لحظه‌ها هم بود ، چرا كه عمر كم است ومسير طولانى و آنان كه اين نكته را فهميده‌اند اگر لحظه‌اى در كارهايشان فتورى رخ دهد همه وجودشان به گريه و ضبحه مىافتد .
مرحوم حاجى ميرزا على آقا شيرازى كه از علماى اهل دل و عارف اصفهان در زمان استاد بزرگوار ما مرحوم آيه الله بروجردى گاه گاهى به قم مىآمد و در مدرسه حجتيه به حجره شاگردش
مرحوم شهيد مطهرى ( ره ) مىرفت . يكى از بزرگان بايم نقل كرد كه ايشان در كارهايش بسيار منظم و دقيق بو .
شخص بزرگوارى برايم نقل كرد كه شبى براى زيارت ايشان رفته بودم كه آن شب ميهمان‌ها نظمش را به هم زدند و آن شب را ديرخوابيد و زمانى بيدار
( 1 ) - بقره ( 2 ) آيه 31 . ( 2 ) - طه ( 20 ) آيه 121 .