معاد در قرآن (فارسى) — الصفحة ٢١٥

سوختن جسم و جان

نمىسوزاند ، بلكه استخوان‌ها را درهم مىشكند ، جسم و روح را به آتش مىكشد و عذابش اليم است .

قرآن ، در اين‌باره مىفرمايد :

كلما نضجت جلودهم بدلناهم جلودا غيرها .

هر چه پوستهاى بدنشان در آتش دوزخ مىسوزد ، دوباره پوست تازه‌اى بر بدن آنها رويانديم .

و در سورهء همزه ، دربارهء سرايت آتش جهنم به استخوان ، چنين مىخوانيم :

ويل لكل همزه لمزه ، الذي جمع مابلًا وعدده ، يحسب ان ما له اخلده ، كلا لينبذن في الحطمه ، و ما ادريك ما الحطمه ، نار الله الموقده ، التي تطلع على الافئده . « 1 »

واى بر هر عيب‌جوى هرزه زبان ( آن كسىكه پشت سر غيبت مىكند و در جلو رو خم زبان مىزند ) همان كسى كه مال جمع كرده و همواره به شمارش آنها سرگرم است . او پندارد كه مال و دارائى دنيا به دو عمر ابدى مىدهد . چنين نيست ، بلكه ، حتماً به آتش دوزخ درخواهد افتاد . چگونه تصور سختى آن آتش را توانى كرد ؟ ! آن آتش را خدا برافروخته است ، آتشى كه شعله‌هايش بر دلها زبانه مىكشد .

در معناى « حطمه » آمده است ، چيزى كه استخوان را درهم مىشكند ، از اين رو ، در حقيقت معناى عبارت « لينبذن فى

( 1 ) . سورهء همزه ، آيات 1 تا 7 .