معاد در قرآن (فارسى) — الصفحة ١٦

جلسه اول آغاز سخن

اى نفس قدس مطمئن و دل آرام ، امروز به حضور پروردگارت بازآى كه تو خشنودى و او از تو خرسند است . ( بازآى ) و به ميان بندگان خاص خود درآى و در بهشت من داخل شو .

رسد آدمى به جائى كه به جز خدا نبيند

بنگر كه تا چه حد است مقام آدميت

اگر اين درنده خوئى ز طبيعتت بميرد

همه عمر زنده مانى به روان آدميت

طيران مرغ ديدى ، تو ز پاى بند شهوت بدرآى

تا ببينى طيران آدميت

اگر انسان در جهاد اكبر پيروز شود ، به پرواز و سير الهى در مى آيد . اين پرواز معنوى و الهى به هيچ وجه قابل توصيف نيست و كسى نمى تواند لذت ين پرواز را در يابد ، مگر بدان دست يابد .

فلا تعلم نفس ما اخفي لهم من قره اعين جزاء بما كانو يعملون . « 1 »

هيچ كس نمى داند كه چه نعمت و لذتهاى روشنى بخش ديده ( دل ) به عنوان پاداش نيكوكارى ها در عالم غيب براى او ذخيره شده است .

ولى ، اگر انسان در جبهه درونى پيروز نود و در دام بعد مادى خويش و شهوت رياست طلبى ، پول پرستى و هوى و هوس

( 1 ) . سورهء سجده ، آيه 17 .