نگاهى به سيستم سياسى اسلام (فارسى) — الصفحة ٨٧

تماس با ديگران

تماس با ديگران

تماس با ديگران

يكى از مهمترين مباحثى كه بايد در روش سياسى اسلام مورد توجّه قرار گيرد مربوط به تماس شخص هدفى با ديگران است .

بايد با افراد غير هدفى معاشرتى گرم و دوستانه داشت يا همواره قهر و بى تماس بود ؟ عدّه‌اى طرفدار قهر و به اصطلاح مبارزهء منفى هستند و عدّه‌اى طرفدار معاشرت .

اوّلىها مىگويند : تجربه شده است اگر تماس بگيريم خودمان ضرر مىكنيم ، به آنها وجههء ملّى مىدهيم و سر خودمان كلاه مىگذاريم .

دومّىها مىگويند : بايد تماس داشت تا از راه دوستى و به لحن محبّت ، وجدان ديگران را بيدار كرد و يا لااقل آنها را در پوششى از حياء و شرم قرار داد كه كارى بر خلاف سنّت ما انجام ندهند .

اين دو عقيده كه ابتدا به صورت دو نظرّيهء علمى بود تدريجاً به صورت يك حكم مسلم دايمى تلقّى شد و دستهء اوّل گروه دوّم را بىدين خواندند كه اينهاآن طرفى هستند ، و گروه دوّم دستهء اوّل را متّهم به ارتجاع و ترك يكى از مراتب نهى از منكر نمودند كه اينها گوشه گير هستند و ارتجاعى فكر مىكنند و به علاوه يكى از مراحل اوّليّهء نهى از منكر تماس دوستانه است تا در طرف اثر بگذارد و دست از روش خود بردارد .

در اين گونه مسائل نوعا عدّه‌اى هم پيدا مىشوند كه پس از انتخاب يك طرف و مدتّى مناظره كردن ، مردّد مىشوند و مىگويند تشخيص