اسلام، آيين رستگارى (فارسى) — الصفحة ٢٥٣
4 - 8 آداب زكات
پذيرد ، نه اينكه بر او منّت گذارد . انسان‌هاى مؤمن ، متواضعانه صدقهء خود را به نيازمندان مىدهند و مىگويند اين صدقه را از من بپذيريد . »
شخصى كه زكات و صدقه مىدهد ، بايد از مال خود آنچه بهتر ، نيكوتر و حلال‌تر است به نيازمندان بدهد ، زيرا آنچه داراى شبهه باشد ، شايستهء قرب حق تعالى نيست ، چون خداوند پاك است و جز پاك قبول نمىكند . پروردگار عالم در قرآن كريم مىفرمايد :
يَاأيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أنفِقُوا مِن طَيّبَاتِ مَا كَسَبتُم وَمِمَّا أخرَجنَالَكُم مِن‌َالأرضِ وَ لَاتَيَمَّمُوا الخَبِيثَ مِنهُ تُنفِقُونَ وَ لَستُم بِآخِذِيهِ إِلّا أن تُغمِضُوا فِيهِ وَ اعلَمُوا أنَّ اللهَ غَنِىٌّ حَمِيدٌ « 1 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! از دستاوردهاى نيكوى خويش و از آنچه برايتان از زمين رويانيده‌ايم انفاق كنيد ، نه از چيزهاى ناپاك و بد كه خود آن‌ها را جز از روى اغماض نمىستانيد و بدانيد كه خدا بىنياز و ستودنى است .
اگر كسى از آنچه دارد بدترين چيز را به درويش بدهد ، او را تحقير كرده است . روا نيست كه انسان بدترين چيز را به خداوند بدهد و بهترين آن را براى خود بگذارد . بدترين نوع صدقه و انفاق آن است كه با بىميلى باشد و اگر انفاقى با دلخوشى نباشد ، بيم آن وجود دارد كه پذيرفته نشود .
پيامبراكرم ( ص ) مىفرمايند : گاه ارزش يك درهم صدقه بيش از هزار درهم است و اين در صورتى خواهد بود كه از بهترين اموال خود برگزيند و با دلخوشى آن را به مستحق بدهد . »
( 1 ) بقره / 267