اسلام، آيين رستگارى (فارسى) — الصفحة ٢٤٥
4 - 7 قانون مواسات در اسلام
هيچ‌گونه كمكى به مردم جامعهء خود كند ، حداقل در حقّ آنان دعا كند . »
حكمت آنكه در قرآن به همهء امت مسلمان دستور انفاق داده شده ، شايد اين باشد كه همان‌گونه كه انجام عبادت‌هايى چون نماز ، روزه و حج موجب ثواب و پاداش الهى مىشود و فوايد بسيارى براى همهء مسلمانان در بر دارد ، زكات نيز چنين است و نزد حق تعالى اجر اخروى و پاداش دنيوى دارد و پروردگار عالم دوست ندارد كه هيچ كس حتى افراد فقير جامعه ، از چنين خيرى محروم بمانند ، بنابراين به همهء مسلمانان به اندازهء توانشان دستور انفاق مىدهد .
راز تأكيد اسلام در انفاق اين است كه مىخواهد همهء امت مسلمان با هم برادر و همدل بوده و در مشكلات و گرفتارىها يار و غمخوار هم باشند و به مواسات با يكديگر بينديشند .
پيامبر بزرگوار اسلام ( ص ) مىفرمايند :
« مَن أصبَحَ لَايَهتَمُّ بِامُورِ المُسلِمِينَ فَلَيسَ بِمُسلِمٍ » « 1 »
كسى كه صبح كند و در انديشه‌ى برآوردن نيازهاى مسلمانان نباشد ، مسلمان نيست .
بر اساس اين حديث شريف ، به فكر نيازهاى ديگران بودن ، گره گشودن از كار مردم جامعه و خدمت به ديگران از وظايف اساسى هر مسلمانى است . پيامبراكرم ( ص ) در حديث ديگرى مىفرمايند :
« مَا آمَنَ بِى مَن بَاتَ شَبعَانَ وَ جَارُهُ جَائِعٌ » « 2 »
به خدا ايمان نياورده كسى كه سير بخوابد ، در حالى كه همسايه‌ى او گرسنه باشد .
( 1 ) الكافى ، ج 2 ، ص 163 ( 2 ) همان ، ص 668