اسلام، آيين رستگارى (فارسى) — الصفحة ١٤٨

5 - 16 توبه

كس چنين باشد مجازات سختى خواهد ديد ، عذاب او در قيامت مضاعف مىگردد و هميشه با خوارى در آن خواهد ماند ، مگر كسانى كه توبه كنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند كه خداوند گناهان آنان را به نيكىها تبديل مىكند و خداوند همواره آمرزنده و مهربان است .

در يك كلمه ، خداى سبحان بنده‌اى را كه در پيشگاه الهى حالت تضرّع و سرافكندگى دارد ، دوست مىدارد و در قرآن شريف علاوه بر اظهار محبّت به او ، وى را مطهّر مىداند و چنين است كه پروردگار عالَم بهترين درجه را به او داده است :

إنَّ اللهَ يُحِبُّ التَّوّابينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهّرينَ « 1 » خداوند توبه كاران و پاكيزگان را دوست مىدارد .

پروردگار مهربان تأكيد مىكند كه اگر بندهء گناهكار توبه را شكست ولى دوباره به سوى خدا بازگشت ، خداوند متعال بار ديگر توبهء او را قبول مىكند و به عبارت قرآن شريف اگر بندهء عاصى ، توّاب شد ، خداى متعال نيز توّاب است :

إنَّ اللهَ هُوَ التَّوّابُ الرَّحيمُ « 2 » خداوند توبه‌پذير مهربان است .

توبه - كه از الطاف جليّه و بارز خداى متعال است و انسان گاه مىتواند به واسطهء آن راه صد ساله را در يك لحظه طى كند - نه فقط امرى نَقلى ( نقل شده از قرآن كريم و روايات ) بلكه امرى عقلى است ، و لذا آيات و روايات مربوط به آن ارشادى است نه تعبّدى ؛ زيرا قاعدهء لطف ، قاعدهء حكمت و قاعدهء لزوم فيض

( 1 ) بقره / 222 ( 2 ) توبه / 104