اسلام، آيين رستگارى (فارسى) — الصفحة ١٣٣

5 - 9 تجسّم عمل

براى ما « ملكه » مىسازد ، يعنى هر كار و عملى كه خود را به آن عادت دهيم ، به تدريج و آرام آرام ، همان عمل ، شخصيّت ما را مىسازد و موجب تكوين يك هويّت خوب يا بد براى ما مىشود . از اينرو اگر افكار ، گفتار و كردار انسان شايسته و درست باشد ، در نتيجه انسانيّتى شكوفا ، داراى حيات طيّب و با طراوت پديد خواهد آمد ، و انسان را تبديل به يك انسان كامل خواهد كرد ، چندانكه در قيامت با شور و شعف به ديگران مىگويد :

هاؤُمُ اقْرَؤُا كتابِيَه « 1 » بياييد و كتابم را بخوانيد .

ولى اگر افكار ، گفتار و كردار انسان ناشايست و بد باشد ، به تناسب آن اعمال ، انسان به صورت حيوانى شهوت پرست يا بوزينه‌اى شكم پرست يا خوكى متكبّر يا پلنگى ظالم يا سگى هار و خلاصه به صورت‌هايى زشت و پليد جلوه خواهد كرد :

وَ نَحْشُرُهُمْ يَومَ الْقيامَة عَلى وُجُوههمْ عُمْياً وَ بُكْماً وَ صُمّاً مَأواهُمْ جَهَنَّمُ « 2 » و روز قيامت آنها را بر صورت‌هايشان محشور مىكنيم در حالى كه نابينا و گنگ و كر هستند ، جايگاهشان دوزخ است .

يَومَئذٍ يَصْدُرُ النّاسُ اشْتاتاً ليُرَوا اعْمالَهُمْ « 3 » آن روز مردم ( به حال ) پراكنده برآيند تا كارهايشان به آنان نشان داده شود .

( 1 ) حاقّه / 19 ( 2 ) اسراء / 97 ( 3 ) زلزال / 6