اسلام، آيين رستگارى (فارسى) — الصفحة ٩٢
4 - 9 رَجعَت
امامان ( ع ) و علما بر اصل رجعت تأكيد داشته‌اند كه مايهء اميد ، رجاء ، خرسندى و نشاط ماست ؛ يعنى پروردگار بعضى از بندگانش را براى ديدن حكومت جهانى حضرت مهدى ( ارواحنافداه ) بلكه براى كمك به آن عزيز زنده مىكند . همچنين پروردگار متعال ، اهل بيت ( ع ) را براى ادامهء آن حكومت عدل شيرين جهانى زنده مىكند تا در سايهء آنان ، تمام مردم جهان يك زندگى انسانى داشته باشند .
امامان ( ع ) مقيّد بودند در موارد حسّاس مسألهء رجعت را بدون ذكر خصوصيّات مطرح كنند ، همانگونه كه در زيارت جامعهء كبيره ، زيارت وارث و زيارت آل ياسين آمده است .
در زيارت جامعهء كبيره آمده است :
« وَ جَعَلَنى ممَّنْ . . . يَكرُّ فى رَجْعَتكُمْ »
و ( خدا ) مرا از كسانى قرار دهد كه . . . در رجعت شما بر مىگردند .
« وَ اشْهدُكُمْ انّى . . . مُصَدّقٌ برَجْعَتكُمْ »
و شما را گواه مىگيرم كه من . . . رجعت شما را تصديق مىكنم .
و در زيارت وارث عرض مىكنيم :
« انّى بكُمْ مُؤْمنٌ وَ بايابكُمْ مُوقنٌ »
من به شما ايمان دارم و به بازگشت و رجعت شما يقين دارم .
و در زيارت آل ياسين مىخوانيم :
« وَ اشْهَدُ . . . انَّ رَجْعَتَكُمْ حَقٌّ لا رَيْبَ فيها »
و گواهى مىدهم . . . كه رجعت و بازگشت شما حقّ است و هيچ شكّى در آن نيست .
ابن قولويه در كامل الزيارات به سند صحيح از امام صادق ( ع ) نقل مىكند