مقدمه اى بر امامت (فارسى) — الصفحة ١٩
بخشى از مباحث : امامت
« امام حلال و حرام خداوند را تنفيذ نموده ، حدود خدا را به پا مىدارد و از دين خداوند دفاع مىكند و با برهان و وعظ و استدلال رسا ، به راه الهى دعوت مىنمايد .
« امام چون خورشيد تابان است كه جهان را نور مىدهد . او ماهى منوّر و چراغى روشن و ستاره‌اى هدايتگر در تاريكىهاى جهان است .
« امام آب گوارائيست كه در حال شدت تشنگى فراهم آيد . او رهنماى هدايت و منجى از فلاكت است .
« امام همچون آتشى بر قله كوه ، رهنماى گمراهان و مايه جوشش هدايت ، هدايت‌جويان است .
« امام مونسى رفيق و پدرى مهربان و مادرى نيكوكار براى فرزندى خردسال است .
« امام امين خدا در ميان مردم و حجت او بر بندگان است .
« امام پاك از گناهان و دور از عيب‌ها و داراى علم و حلم و بردبارى است .
« امام يگانهء دورهء خود ، و بىهمتاست و در علم و دانش نظير ندارد و از طرف خدا و بدون معلم تمام كمالات را دار مىباشد . . . . »
سپس امام هشتم عليه السلام از اهميت مقام رهبرى اين نتيجه را مىگيرد :
« كسى كه معناى رهبرى و امامت را بفهمد هرگز به فكر انتخاب از پيش خود نمىباشد .
« عقل‌ها گمراه و آرزوها سرگردان و مغزها متحير و چشمها خيره و بزرگان ، كوچك و فلاسفه حيران و بردباران عاجز و گويندگان ناتوانو شعرا و ادبا ، و فصحا همگى از توصيف شئون و فضائل امام درمانده و عاجزند . . .