رساله توضيح المسائل (1390ش) (فارسى) — الصفحة ٢١٧
1 - شكّ بعد از محل
چهارم - آنكه در نماز چهار ركعتى پيش از تمام شدن سجدهء دوّم شكّ كند كه دو ركعت خوانده يا بيشتر .
پنجم - شكّ بين دو و پنج يا دو و بيشتر از پنج .
ششم - شكّ بين سه و شش يا سه و بيشتر از شش .
هفتم - شكّ در ركعتهاى نماز كه نداند چند ركعت خوانده است .
هشتم - شكّ بين چهار و شش يا چهار و بيشتر از شش ، چه پيش از تمام شدن سجدهء دوّم و چه بعد از آن .
مسئله 1214 - اگر يكى از شكّهاى باطل براى انسان پيش آيد و به‌قدرى فكر كند كه از پيدا شدن يقين يا گمان به واقع نا اميد شود مىتواند نماز را به هم بزند و از سر بگيرد .
شك‌ّهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد
شك‌ّهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد
مسئله 1215 - شك‌ّهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد از اين قرار است :
اوّل - شكّ بعد از محلّ .
دوّم - شكّ بعد از سلام نماز .
سوّم - شكّ بعد از گذشتن وقت نماز .
چهارم - شكّ كثيرالشّك .
پنجم - شكّ امام و مأموم .
ششم - شكّ در نماز مستحبى
1 - شكّ بعد از محل
1 - شكّ بعد از محل
مسئله 1216 - اگر در بين نماز شكّ كند كه يكى از كارهاى واجب آن را انجام داده يا نه ، مثلًا شكّ كند كه حمد خوانده يا نه ، چنانچه مشغول كارى كه بعد از آن است نشده ، بايد آنچه را كه در انجام آن شكّ كرده بجا آورد و اگر مشغول كارى كه بعد از آن است شده ، به شكّ خود اعتنا نكند .
مسئله 1217 - اگر در بين خواندن آيه‌اى شكّ كند كه آيه پيش را خوانده يا نه ، يا وقتى آخر آيه را مىخواند شكّ كند كه اوّل آن را خوانده يا نه ، به شكّ خود اعتنا نكند .
مسئله 1218 - اگر بعد از ركوع يا سجود شكّ كند كه كارهاى واجب آن ، مانند ذكر و آرام بودن بدن را انجام داده يا نه ، بايد به شكّ خود اعتنا نكند .