نگاهى به بردگى (فارسى) — الصفحة ١٠٦
نظرى به ايراد دوّم
اگر كسى قسم به « برائت » و جدائى از خداوند بخورد بايد يك برده آزاد كند . « 1 »
اگر كسى در ماه رمضان به چيز حلال افطار كند بايد يكى از سه كار را انجام دهد : 60 روز ، روزه ، 60 فقير سير كردن ، يك برده آزاد كردن .
و نيز اگر زنى در مصيبت از دست رفتگانش موى خود را بچيند . . . و به نظر برخى فقهاء احتياط آن است كه در مورد افطار در ماه رمضان ، تا ممكن است و پيدا مىشود آزاد كردن برده را مقدّم بدارد . « 2 »
اگر نذر كند - كه كارى انجام و يا ترك كند - و سپس تخلف ورزد نيز كفاّر تخييرى واجب است كه يك طرف آن آزاد كردن يك برده است .
و نيز اگر كسى عهد با خدا ببندد و يا قسم به خداوند بخورد و سپس تخلّف نمايد ، و نيز اگر زنى در مصيبت از دست رفتگانش موى خود را بكند و صورت خود را بخراشد . و يا مردى در مرگ فرزند يا زن خود لباس خود را به درد . در همهء اين موارد يكى از كفاره‌ها ، آزاد كردن يك برده است .
در برخى موارد هم از الزام پيشتر رفته و بدون اختيار و اراده شخص ، خود به خود برده آزاد مىگردد :
اگر برده‌اى از طريق ارث يا خريد و معامله سهم شخص شد كه از
( 1 ) - مثلا بگويد : از خدا برى و بيزار باشم اگر چنين و چنان بكنم يا نكنم . ( 2 ) - تحرير الوسيله .