معيار شرك در قرآن (فارسى) — الصفحة ٦٤

بخش اوّل : مفهوم شرك

ماه را مسخّر كرده است مىگويند اللَّه ، پس با اين حال چگونه ( از عبادت خدا ) منحرف مىشوند ؟

و در آيهء ديگر مىفرمايد :

« وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ نَزَّلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَحْيا بِهِ الأَرْضَ مِنْ بَعْدِ مَوْتِها لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلِ الحَمِدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ » ؛ « 1 »

و اگر از آنها بپرسى چه كسى از آسمان‌ها آب نازل كرد و به وسيله آن زمين را پس از مردنش زندگى بخشيد ، مىگويند اللَّه . بگو ستايش مخصوص خداوند است ، امّا اكثر آنها نمىدانند .

خلاصه ؛ پيامبر بت‌پرستان را چنين دعوت مىفرمود : آگاه باشيد كه نزد خدا دينى قبول است كه خالص و بىآلايش باشد ؛ دين آنها آميخته با چيزى بود كه خداوند به آن اجازه نفرموده بود . پيامبر اسلام آنان را به رها كردن عبادت آن چيزى فرا مىخواند كه دستور عبادت آن را نداشتند و اذنى نيز براى پرستش آن صادر نشده بود . فرمودهء خدا در اين باره صراحت دارد كه :

« أَمْ أَنْزَلْنا عَلَيْهِمْ سُلْطاناً فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِما كانُوا بِهِ يُشْرِكُونَ » ؛ « 2 »

آيا ما دليل محكمى بر آنها نازل كرديم ؛ دليلى كه از شرك آنها سخن مىگويد و آن را موجّه مىشمارد ؟

پس آنها ( مشركان ) از اين جهت به چيزى كه نه سود و نه زيان دارد رو آورده‌اند مورد ملامت و سرزنش قرار نمىگيرند ، بلكه از اين ديدگاه كه

( 1 ) . عنكبوت ( 29 ) آيه‌هاى 61 و 63 . ( 2 ) . روم ( 30 ) آيهء 35 .