معيار شرك در قرآن (فارسى) — الصفحة ٥٦

بخش اوّل : مفهوم شرك

خداى تعالى ) مانند آن است كه مجوسان آتش‌پرست قائلند و سخن از « يزدان » و « اهريمن » به ميان آورده و مىگويند : آنها خدايان دوگانه هستند ؛ يكى در عرض ديگرى ( مساوى در تمام شئون ) يزدان سر منشأ نيكىها و اهريمن سرچشمهء بدىهاست ، پس دو خدا و در عرض هم وجود دارد .

امّا خداى يگانه در حالت چند گانه آن چيزى است كه نصارا به آن اعتقاد دارند .

قرآن با استدلال‌هاى گوناگون با هر دو نوع شرك فوق احتجاج كرده است . به آيات زير دقّت فرماييد :

1 . « لا تَتَّخِذُوا إِلهَيْنِ اثْنَيْنِ » ؛ « 1 » به راه شرك دوتايى نرويد .

2 . « لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلّا اللَّه‌ُلَفَسَدَتا » « 2 » ؛ اگر در آسمان و زمين به جز خداى يكتا خدايانى وجود داشت هر دو فاسد مىشدند .

و در بطلان گفت‌وگوى نصارا مىفرمايد :

« لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ ثالِثُ ثَلاثَةٍ وَما مِنْ إِلهٍ إِلّا إِلهٌ واحِدٌ » « 3 » ؛

آنها كه گفتند خداوند يكى از سه خداست ( سومين اقنوم از اقانيم سه‌گانه ) نيز به طور مسلّم كافر شدند با اين كه معبودى جز معبود يگانه نيست .

نصارا معتقد به اين قول كه ( خداوند خوارشان دارد ) گفتند : خداوند

( 1 ) . نحل ( 16 ) آيهء 51 . ( 2 ) . انبياء ( 21 ) آيهء 22 . ( 3 ) . مائده ( 5 ) آيهء 73 .