معيار شرك در قرآن (فارسى) — الصفحة ١١٠

بخش چهارم : شرك و دعا در سنّت

« وَأتُوا البُيوتَ مِنْ ابْوابِها » ؛

و به خانه‌ها از راه درِ آنها وارد شويد .

بنابراين ، فريادخواهى ، يارى جستن و كافى شمردن ، شرك نخواهد بود ؛ زيرا اگر تمام تصرّفاتى كه در عالم هستى صورت مىگيرد و خارج از وسايل عادى و فوق‌العاده است سبب و موجبى بدانيم كه تمام اوصاف خداوند بر مخلوقات او نسبت داده شود و قائل به آن شرك محسوب گردد ، در اين صورت بايد حضرت مسيح بنده و فرستادهء خداوند را - العياذ باللَّه - مشرك بدانيم ؛ زيرا مىگويد :

« أَنّى أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللَّهِ » « 1 » ؛

به درستى كه من از گِل مانند پيكر مرغى مىسازم ، سپس در آن مىدمم ، آن‌گاه به اذن و اجازه خداوند پرنده مىشود ( پرواز مىكند ) .

چنين است حال كسى كه از اوعليه السلام دليلى براى درستى ادّعايش بخواهد و چنان‌كه گفته شد بگويد : اى آن كه ادّعاى نبوّت و پيامبرى مىكنى ! حال مرده‌اى را براى من زنده كن و اين پيكر دست ساخته از گِل را پرنده‌اى بگردان .

لازم ( مشرك شدن مسيح‌عليه السلام ) به ناچار باطل است و ملزوم آن نيز چنين است و تلازم بين اين دو آشكار . پس به اين ترتيب ثابت شد كه درخواست از بندگان بزرگوار در مواردى كه خداوند متعال به آنان اجازه فرموده ، از موضوع شرك بسيار دور است . شرك و هر گونه برداشت شرك از

( 1 ) . آل عمران ( 3 ) آيهء 49 .