معيار شرك در قرآن (فارسى) — الصفحة ١٠٥
بخش چهارم : شرك و دعا در سنّت
پدرشان در پيشگاه خداوند متعال مقرّب بود و قدر و منزلتى داشت ؟
مشابه اين ، عمل‌كِرد آل فرعون است چنان‌كه در قرآن كريم آمده ؛ زيرا خداوند از آسمان بر آنان عذاب نازل فرمود گفتند : « ادْعُ لَنا رَبّك » . « 1 » در توان آن جماعت بود كه خودشان خدا را بخوانند و طلب آمرزش نمايند و قطعاً به اين دليل به حضرت موسى پناه بردند كه مىدانستند در نزد خداوند قرب و منزلتى دارد . در حقيقت چنين گفتند : اى آن كسى كه در پيشگاه الهى منزلتى دارى ! در نزد خدا براى ما شفاعت كن .
چه بسا از گفتار استاد دانشمند چنين برداشت شود كه كافى شمردن ( استكفاء ) و كمك طلبيدن ( استعانه ) و پناه خواستن ( استجاره ) كه ما گفتيم :
« أغيثينى
؛ پناهمان بده » يا
« الْغَوثْ الْغَوثْ »
در شمار غلوّى است كه به صراحت در قرآن كريم از آن نهى شده است و اين كه طايفهء نصارا صفاتى كه ويژهء خداوند بود به پيامبرشان حضرت عيسىعليه السلام كه در قرآن مخاطب قرار گرفته‌اند نسبت دادند ؛ آن جا كه مىفرمايد :
« قُلْ يا اهْلَ الكِتابِ لاتَغْلُوا فى دينكُمْ غَير الحَقِ و لاتتّبعُوا اهْواءَ قَومٍ قَدْ ضلُّوا مِنْ قَبْلُ وَ اضَلّوا كَثيراً وَ ضَلّوُا عَنْ سَواءِ السّبيل » ؛ « 2 »
بگو اى اهل كتاب به دين خود به ناحق غلوّ ( تجاوز از حدّ ) نكنيد و زنهار از اميال گروهى از پيشينان كه به حقيقت ( نه تنها خود ) گمراه شدند ، بلكه بسيارى از مردم را نيز گمراه كردند پيروى نكنيد و هرگز به دنبالِ آنها كه از راه راست دور افتادند نرويد .
( 1 ) . بقره ( 2 ) آيهء 61 ، « براى ما از پروردگارت بخواه » . ( 2 ) . نساء ( 4 ) آيه‌هاى 171 و 172 .