اصول فقه شيعه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٣

دليل دوّم : آيهء شريفهء * ( وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَ أَلْوانِكُمْ ) *

دليل دوّم : آيهء شريفهء * ( وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَ أَلْوانِكُمْ ) *

دليل دوّم : آيهء شريفهء وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَ أَلْوانِكُمْ

. « 1 »

تقريب استدلال :

آيهء شريفه ، اختلاف زبان‌ها را از نشانه‌هاى خداوند قرار داده است و اگر واضع ، بشر بود و مسألهء وضع ، ربطى به خداوند نداشت وجهى براى آن نبود كه به خداوند نسبت داده شود و از آيات خداوند به حساب آيد ، خصوصاً كه در آيه ، اختلاف الوان را نيز به خداوند نسبت داده و معلوم است كه اختلاف الوان مربوط به خداوند است و به دست بشر نيست بنابراين اختلاف السنه نيز بايد مربوط به خداوند باشد .

( 1 ) - الرّوم : 22