هزار و يك كلمه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٨

كلمهء 195

صباحى - كه صبّحكم اللّه بالخير - از اين بى خبر بيخير التماس دعا داشتى آنچنان كه در شوره‌زار دلم تخم محبّت كاشتى . از ديوانه چه آيد تا راهنمائى را شايد ؟ از ويرانه چه اميد آبادى رود ؟ و از پژمان چه شكفتگى و شادى ساخته شود ؟ . اگرچه گفته‌اند گنج در ويرانه است ولى هر ويرانه را گنج نيست و در آنجا كه گنج است يافتنش بىرنج نيست .

الحمد للّه نعمت بيدارى يافتى كه ندانم روى از چه تافتى كه در بهار عمر به مناى دوست شتافتى ؟ ! آرى

در جوانى كن نثار دوست جان * رو عوان بينَ ذلك را بخوان

پير چون گشتى گران جانى مكن * گوسفند پير قربانى مكن « 1 »

قربان حقيقتت كه تا بيدار شدى در راه ديدار شدى . با تضرّع و ادب در پيشگاه دوست معروض دار كه :

تيرى زدى و زخم دل آسوده شد از آن * هان اى طبيب خسته دلان مرهم ديگر

و با التماس بخواه كه : رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ « 2 » .

اين فيض عظيم را از انفاس قدسى شهر اللّه المبارك در ليلة الجوائز جائزه گرفته‌اى . هنيئا لأرباب النعيم نعيمهم .

بارى بيمار بيدار پيش از آن كه دست از جان بشويد و منادى حق را لبّيك بگويد ، طبيب طلبد و درد خويش را به دو گويد و درمان جويد . از اين بنده شرمنده طبيب خواستى و راه چاره جستى ، بسان آن تشنه كه در طلب آب به دنبال سراب شتافت تا چون رسيد جز حرمان چيزى نديد و نيافت . كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً « 3 » .

برادرم نعمت بيدارى روزى هر بىسر و پا نمىشود ، و اين پيك كوى وفا با هر

( 1 ) - شيخ بهائى . ( 2 ) - سورهء عمران ( 3 ) : 9 . ( 3 ) - سورهء نور ( 24 ) : 50 .