هزار و يك كلمه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٢
كلمهء 190
العالم الرباني حجة الاسلام السيد مهدي نجل الآية الحاج السيد على القاضى الطباطبائى - قدّس سرّهما - و قد لبّى نداء يا ايّتها النفس المطمئنّة يوم السبت 15 ع 2 من 1401 ه ق - 2 / 12 / 1359 ه ش .
كلمهء 190
كلمهء 190
اين كلمه نامه‌ايست كه به ساحت دوستى ارسال داشته‌ايم :
بسم اللّه كلمة المعتصمين و مقالة المتحرّزين
سعادت آن سرور با دوام همسر و با خلود توأم بادا - يعنى حدقه چشمش به ديدار دوست روشن و حديقه دلش به ياد وى خرّم بادا .
مدّتى است كه از حال سركار عالى بيخبرم ، نمىدانم آيا با غم يار شادى يا نه ؟
آيا به ياد او از هر دو جهان آزادى يا نه ؟
اگر از اين داعي تفقّدى فرماييد به عرض مىرساند :
گهى چون چشم او دارم سرخوش * گهى چون زلف او باشم مشوّش
گهى از خوى خود در گلخنم من * گهى از روى او در گلشنم من « 1 »
خواجه را بيش از پيش بيدارى بايد كه وقتى چندان نمانده است ، چه اگر به مثل صد سال زندگى كند نسبت به ابد يك آن بلكه كمتر از آن است ، بلكه نسبت خطا است چه نسبت در ميان دو چيز متجانس است و اين دنيا است و آن عقبى ، اين كجا و آن كجا .
بايد بيشتر به فكر بنشيند و به نماز برخيزد . دنيا را به اهل دنيا واگذارد و نصيب خود را فراموش نكند . خداى تعالى فرمود : وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا « 2 » . نصيب اين سرا زاد آن سرا گرفتن است .
هرچه بود بر خواجه بگذشت و گذشته‌هايش نگذشت كه هم اكنون يوم الجمع
( 1 ) - « گلشن راز » . ( 2 ) - سورهء قصص ( 28 ) : 78 .