هزار و يك كلمه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤١٠

كلمهء 178

و كلّ ما هناك حيّ ناطق * و لجمال اللّه دوما عاشق

حالا كه عقل به فطرت طالب آن مقام است ، ناچار از موانع بايد بر حذر باشد ، و اگر رهزنى سدّ راه شد لابد بايد با او بجنگد تا به مقصود رسد ، بلكه بىرهزن نخواهد بود و نتواند بود .

در اين مشهد كه آثار تجلّى است * سخن دارم ولى ناگفتن اولى است

و آن رهزن جز ماديگرى نيست .

تو خود حجاب خودى حافظ از ميان برخيز * خوشا كسى كه درين راه بىحجاب رود

در ترجيع‌بندى گفته‌ام :

زنگ دل را زداى تا يارت * بدهد در حريم خود بارت

به خداى عليم بىهمتا * حاجبى نيست غير زنگارت

خواهش گونه گون نفسانى * كرد در دام خود گرفتارت

شد خدا بينيت ز خودبينى * رفت دينداريت به دينارت

واى بر تو اگر كه مىخواهى * گرم دارى به خويش بازارت

سر تسليم بايدت بودن * گر بزارت كشند بردارت

اندرين يك دو روزه دنيا * نرسانى به خلق آزارت

تو بهشت و جهنّم خويشى * تا چه خواهد كه بود اسرارت

گرچه بسيار تو بود اندك * ز اندكت مىدهند بسيارت

اى بنده خداى به خود آى و در حضور و مراقبت مىكوش كه :

در خلوتى ز پيرم كافزوده باد نورش * خوش نكته‌اى شنيدم در وجد و در سرورش

گفتا حضور دلبر مفتاح مشكلاتست * خرّم دلى كه باشد پيوسته در حضورش

ندانم كدام ذرّه بىمقدار در خواب غفلت است تا بنىآدم غافل باشد ، اگر چه هيچ ذره‌اى بىمقدار نيست كه :

دل هر ذره را كه بشكافى * آفتابيش در ميان بينى « 1 »

( 1 ) - هاتف .